TrosKompas

ea.jpg

Eagle eye (2008)

Computers zijn al niet meer weg te denken in het leven van de mens. Ze zijn er om ons leven makkelijker en veiliger te maken, maar wat als de technologie zich zo lijkt te irriteren aan zijn ‘bazen’, dat het zich tegen ons keert?

Een Afghaans bergdorpje wordt via satellieten nauwlettend in de gaten gehouden door het Pentagon. Er zou zich een terroristenleider bevinden, maar het is niet met 100 procent zekerheid vast te stellen of hij het is. Een computerberekening raadt de aanval af, maar de president geeft toch opdracht de locatie te bombarderen.
Deze gebeurtenis lijkt in eerste instantie niets te maken te hebben met het leven van loser Jerry Shaw (Shia LaBeouf). Hij komt op een avond thuis en vindt tot zijn stomme verbazing zijn appartementje tot de nok toe gevuld met explosief materiaal. Jerry wordt gebeld door een mysterieuze vrouwenstem die hem vertelt dat hij NU moet vluchten, anders pakt de politie hem op. Jerry weet te ontsnappen naar een gereedstaande auto, waar Rachel Holloman (Michelle Monaghan) al inzit. Ook zij is gebeld door de vrouw, die Rachels zoontje laat verongelukken als ze niet doet wat zij zegt. Het onwaarschijnlijke duo moet bevelen van de vrouwenstem opvolgen. Haar negeren is geen optie, want ze heeft macht over alles waar elektronica inzit. En ze deinst er niet voor terug om die macht voor dodelijke doeleinden te gebruiken...

Big brother is watching you. Of Big sister, in het geval van ‘Eagle eye’, afgaande van de onderkoelde vrouwenstem die Jerry en Rachels leven zo beheerst. Wij keken vooral wat D.J. Caruso voor ons in petto had. De regisseur brak vorig jaar door met de thriller ‘Disturbia’ (ook met Shia LaBeouf), die over het algemeen positief werd ontvangen, maar ons toch niet helemaal kon bekoren. En dan hebben we het niet over het feit dat het een rip off van Hitchcocks ‘Rear window’ is (want laten we eerlijk wezen: lang niet iedereen zal ‘Rear window’ hebben gezien) maar meer het feit dat dé twist (is de geheimzinnige buurman wel/niet een moordenaar) te makkelijk werd afgewikkeld, waarna een vermoeiende laatste akte volgde. Caruso had ons dus nog niet overtuigd van zijn kunnen. Dat heeft hij wel gedaan bij producent Steven Spielberg, die hem een flinke zak geld gaf voor zijn volgende project: ‘Eagle eye’.

Terecht? Ja! Caruso wil de kijker overdonderen, en dat lukt prima. Je hebt actie en je hebt ACTIE, en de laatste wordt in ‘Eagle eye’ toegepast. Als Jerry moet ontsnappen uit een hoge verdieping van een flatgebouw, wordt de enorme kraan van een hoogwerker het gebouw ingezwiept, waarlangs Jerry naar buiten kan klauteren. Het is zo over-de-top dat je er wel bewondering voor moet hebben. Of neem een autoachtervolging, die zich naar een vuilnisbelt verplaatst. Terwijl de wagen van Jerry en Rachel ongemoeid wordt gelaten, komen kraanmachines met grote grijpers brullend tot leven en plukken ze de achtervolgende politieauto’s achterloos van de weg en smijten ze tientallen meters verder. En er zitten nog veel meer van dit soort ‘wauw’-momenten in. En het fijne is: het merendeel is gecreëerd met ouderwets stuntwerk. Het gebruik van computereffecten is tot een minimum beperkt gebleven, wat de echtheid van de film alleen maar ten goede komt.

De rode draad in ‘Eagle eye’ is hoe technologie in opstand komt tegen de mens. Het lijkt hierin op ‘Transformers’ (weer met LaBeouf; speelt die jongen ook wel eens ergens niét in?). Maar ‘Eagle eye’ is echter, want de machinerie verandert niet in een robot. Ze houden hun vaste, vertrouwde vorm, en krijgen hierdoor iets sinisters. Je loopt volgende keer toch iets minder ontspannen langs een bouwterrein waar gigantische kraanwagens staan... En ‘Eagle eye’ maakt maar weer eens duidelijk dat technologie echt overal aanwezig is in ons leven. Mobiele telefoons, computers, camera’s, pinautomaten, stoplichten, metro’s en ga zo maar door. Caruso verhoogt steeds verder het paranoia gevoel (werkelijk alles waar ook maar een beetje techniek in zit is niet meer te vertrouwen) en schroeft ondertussen het tempo flink op. We zien onze hoofdpersonages (sympathiek neergezet door LaBeouf en Monaghan) rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Als we echt met een kritisch oog zouden kijken valt er natuurlijk genoeg op aan te merken: Want ook ‘Eagle eye’ is weer een rip off: het heeft opvallend veel overeenkomsten met de Will Smith-thriller ‘Enemy of the state’, en de commanderende vrouwenstem is in meerdere opzichten het tweelingzusje van boordcomputer Hal uit ‘2001; a space odyssey’. En niet iedereen houdt het moordende tempo bij waarin Jerry en Rachel door de film razen. Billy Bob Thornton en Rosario Dawson hobbelen er in slecht uitgewerkte bijfiguren hijgend achteraan. Maar ‘Eagle eye’ is een film waarvan het eindresultaat de nadelen ontstijgt. En het eindresultaat is een spectaculaire actiefilm.