TrosKompas

bios.jpg

The Spiderwick chronicles (2008)

Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Maar wie goed kijkt, ziet tussen de bomen sprookjesachtige wezens als elven, ogres, feeën en trollen. Drie kinderen komen erachter dat sprookjesachtig niet automatisch ‘lief’ betekent.

Na haar scheiding verruilt Helen Grace (Mary-Louise Parker) met dochter Mallory (Sarah Bolger) en tweeling Jared en Simon (Freddie Highmore) het stadse bestaan in New York voor een oude vervallen villa midden in het bos. Vooral Jared is opstandig vanwege de gedane zaken, waardoor zijn broer en zus hem al snel lastig vinden. Ze geloven Jared dan ook niet als hij beweert een boek gevonden te hebben op zolder: ‘Arthur Spiderwick’s field guide to the fantasyworld around you’. Dit boek, geschreven door hun oud oudoom Arthur (David Strathairn) vertelt over de sprookjesachtige én spookachtige wezens die het bos bevolken. Al snel moeten Mallory en Simon hun broertje wel geloven, als er na het openen van het boek allerlei vreemde gedrochten rond het huis scharrelen. Kennis is macht, en als de kwaadaardige ogre Mulgarath (stem van Nick Nolte) van het boek hoort doet hij er alles aan het in handen te krijgen. De Grace-kids krijgen op hun beurt gelukkig hulp van boekbewaarder Thimbletack (Martin Short) en hobgoblin Hogsqueal (Seth Rogen).

‘The Spiderwick chronicles’ is gebaseerd op de wereldberoemde kinderboekenreeks van Amerikanen Tony DiTerlizzi en Holly Black. Wereldberoemd in hun eigen land dan, want ons zei het eerlijk gezegd niets. Wat dat betreft valt het in dezelfde categorie als ‘Lemony Snicket’s A series of unfortunate events’ uit 2004. Ook gebaseerd op een in de Verenigde Staten enorm populaire kinderboekenreeks (die destijds zelfs Harry Potter in lezersaantallen naar de kroon stak). Maar ook hierbij bleef het bij ons oorverdovend stil, waar wij graag een kwartje hadden horen vallen. Maar maakt niet uit, we hebben altijd de film nog! En het internet, waar we op zoek gingen naar informatie over de ‘Spiderwick’ boeken. Er blijken er al vijf van verschenen te zijn, en zo te lezen is de film gebaseerd op de eerste drie boeken (‘the field guide’, ‘The seeing stone’ en ‘Lucinda’s secret’).

Wij hebben onze twijfels of het wel slim was om drie boeken in één film van anderhalf uur te willen proppen. In een sneltreinvaart wordt er nu door ‘The Spiderwick chronicles’ heen geracet, echt tijd om stil te staan bij karakters en het verhaal is er niet. Je bent al vijf plotwendingen en twintig figuren verder, terwijl je voor je gevoel nog maar een kwartiertje zit te kijken. en raad eens: je zit ook nog maar vijftien minuten te kijken! Een half uur extra speeltijd, waardoor het tempo wat lager kon liggen voor meer ontwikkeling had de film absoluut goed gedaan. En dat zegt wat uit onze mond, aangezien wij juist fervent tegenstander zijn van de krankzinnige lengtes waar films soms tot worden opgepompt (De recente ‘The assasination of Jesse James by the coward Henry Ford’ en ‘There will be blood’ hikten totaal onnodig tegen de drie uur aan).

Maargoed, door het raampje van deze voortrazende hogesnelheidstrein valt nog wel wat moois te ontdekken. ‘The Spiderwick chronicles’ doet namelijk qua humor en spanning regelmatig denken aan de kinderboeken van Roald Dahl. Deze genremeester zei ooit dat kinderen geen behoefte hebben aan zoetsappige verhalen, maar juist houden van enge en smerige dingen. En zo is het ook in ‘The Spiderwick chronicles’, waarin de kinderen de sp(r)ookjesachtige wezens pas kunnen zien nadat de viezige hodgoblin Hogsqueal een smerige rochel in hun ogen heeft gespuugd. Deze Hogsqueal boert, scheet, oor- en neuspulkt dat het een lieve lust is, en laat alles vallen als er zich de kans voordoet om de kop van een lief vogeltje af te bijten. En de huiskat die opeens zoek is, blijkt boven een vuurtje aan het spit te bungelen van de slechte ogre Mulgarath (die trouwens niet lijkt op die ándere ogre; Shrek). De special effects die de wezens tot leven wekken zijn oké, evenals het spel van de vlees en bloed kinderen. Freddie Highmore in zijn dubbelrol als Jared en Simon, en Sarah Bolger als zus Mallory leveren overtuigend acteerwerk af, en hun Amerikaanse accent (Highmore is namelijk Engels en Bolger Iers) is ook geloofwaardig.

Regisseur Mark Waters (maker van leuke, frisse komedies als ‘Freaky friday’, ‘Mean girls’ en ‘Just like heaven’) weet naast de wondere wereld ook nog de werkelijke wereld een plek te geven: Het gebroken gezin aan het begin van ‘The Spiderwick chronicles’ wordt bevredigend gelijmd voor de aftiteling over het scherm rolt. En zo heeft ‘The Spiderwick chronicles’ alles in zich, en is het ook absoluut een leuke film... maar is het grote nadeel dat de film al is gestopt vóórdat je hem in je hart hebt kunnen sluiten.