TrosKompas

FirstMan1SHEETmaster.jpg

First man (2018)

Neil Armstrong (Ryan Gosling) wordt in 1961 gerekruteerd voor het Amerikaanse ruimtevaartprogramma, dat nog in de kinderschoenen staat. Geplaagd door het verlies van zijn dochtertje, maar gesteund door z’n vrouw Janet (Claire Foy), volgt Armstrong het loodzware, levensgevaarlijke en jarenlange traject om uiteindelijk de eerste man op de maan te worden. Herkenbaar Is het geen nadeel dat je bij ‘First man’ de afloop al weet? Nee, want een goede film doet je die kennis vergeten. In ‘First man’ leef je hartstochtelijk mee met de astronauten, en hoop je maar dat ze de enorm risicovolle testvluchten zullen overleven. Hoe doet regisseur Chazelle dat? Door het ‘down to earth’ te houden. ‘First man’ wordt bevolkt met gewone, herkenbare mannen - en vrouwen, want die vormen, met Claire Foy als Janet Armstrong voorop, de stille kracht achter hun echtgenoten. Pionierswerk De regisseur laat ons ook goed beseffen dat dit de allereerste keer is dat een mens op de maan komt. Voor ons is het al bijna vijftig jaar geleden, maar in ‘First man’ voel je dat alles nieuw en onbekend is. Hoeveel testen ze ook bij NASA doen, ze weten nooit helemaal zeker hoe de apparatuur gaat reageren als die eenmaal buiten de dampkring is. Ze tasten in het duister, en de enige manier om het zeker te weten… is om het te dóen. Dat pionierswerk levert een enorme spanning op. Alles piept, kraakt en rammelt binnen de ruimtecapsule, en de astronauten worden misselijkmakend door elkaar geschud. Waar elke weldenkend mens kermend in een hoekje wil kruipen, moeten Armstrong en zijn collega’s het hoofd koel houden, en maar hopen dat de meters en knopjes blijven werken en de capsule het houdt. Verpletterend Neil Armstrong wordt onderkoeld neergezet door Ryan Gosling. Zijn Neil is geen branieachtige ‘All American hero’, maar een in zichzelf gekeerde man. Een binnen-vetter, die het overlijden van zijn dochtertje (zij komt langs in beelden die in hun eenvoud een verpletterende indruk maken) als een zware rugzak met zich meetorst. Toch is het helemaal niet vervelend om Neil te volgen. Je voelt dat zijn afstandelijkheid een pantser is om zichzelf voor zijn eigen emoties te beschermen. Soms weten zijn vrouw en kinderen door het pantser heen te breken, wat fascinerend is om te zien. Majestueus De regisseur heeft de volmaakte balans gevonden tussen het grootse van de ruimtereis en de verstilde, alledaagse dingen, door het kleine groots te maken en het grote klein. De scène waarbij Neil en Janet Armstrong elkaar aankijken, gescheiden door de glazen wand van de quarantainekamer, en ze hun vingers op hetzelfde punt op het glas leggen, is even imposant en majestueus als wanneer de Apollo 11 uiteindelijk wordt gelanceerd. En imposant en majestueus zijn de woorden die op ‘First man’ van toepassing zijn