TrosKompas

Isle5.jpg

Isle of dogs (2018)

In het prachtige ‘Isle of dogs’ worden alle honden uit de Japanse stad Megasaki verbannen naar een vuilniseiland. Hier leren we hun menselijkheid kennen.

Twintig jaar in de toekomst: de harde burgemeester van Megasaki, zelf een fervent kattenliefhebber, geeft honden onterecht de schuld van de ziekte-epidemie die de miljoenenstad treft. Hierop worden alle vier-voeters verbannen naar een onherbergzaam eiland. Een roedel honden, met namen als Chief, Rex, King en Boss, probeert samen met mensenkind Atari hun onschuld te bewijzen.

Stop-motion fabel
‘Isle of dogs’ is gemaakt met stop-motion animatie, zoals regisseur Wes Anderson al eerder deed met ‘Fantastic Mr. Fox’ (2009). Die techniek wordt veel gebruikt voor kinderfilms, maar ‘Isle of dogs’ is zeker niet kinderachtig. De jongste kijkertjes (de film heeft als kijkwijzer 6 jaar, en is niet nagesynchroniseerd) zullen het rustig meanderende verhaal wellicht wat saai vinden. Voor de oudere kijkers is ‘Isle of dogs’ echter smullen. Thema’s als vriendschap, loyaliteit, onderdrukking, familie en de toekomst van de mensheid worden prachtig verweven in het verhaal – een fabel eigenlijk.

Menselijke film
Het is ademloos kijken naar de visuele pracht. Anderson gaat expres voor een wat rommelige look (de haren van de honden waaien niet soepel in de wind, maar wat schokkerig) om het niet te gepolijst over te laten komen. Maar de film is juist met een enorm oog voor detail gemaakt. Elke gezichts-uitdrukking van de honden is raak, van alle locaties geloof je dat daar geleefd wordt, en dat elk aanwezig apparaat daadwerkelijk werkt. ‘Isle of dogs’ (dat je ook kunt uitspreken als ‘I love dogs’) is een mooie, menselijke film… met honden in de hoofdrol.

popup1019.jpg