TrosKompas

MaryPoppins1.jpg

Mary Poppins returns (2018)

Ruim een halve eeuw na ‘Mary Poppins’ verschijnt het vervolg en dat is net zo vrolijk, vlot en mooi gemaakt. ‘Mary Poppins returns’ is een ode aan de fantasie, met een uitblinkende Emily Blunt als de nieuwe oppas.

In 1964 won ‘Mary Poppins’ vijf Oscars op dertien nominaties. Het is eigenlijk vreemd dat het vervolg zo lang op zich heeft laten wachten – dit schijnt zelfs een record te zijn voor live-action remakes. Voor ons had het minder lang hoeven duren, maar aan de andere kant hadden we dan wellicht een andere actrice in de hoofdrol gehad. En Emily Blunt (die werd getipt door Julie Andrews, die in 1964 de rol vertolkte) speelt een heerlijke Mary Poppins in een film waarin realisme en magie door elkaar lopen en alles kan.

Supernanny
De film begint met een vrolijk lied van lantaarnopsteker Jack, die de schoonheid van de horizon van Londen bezingt. Hij eindigt zijn ronde van het doven van gaslantaarns voor het huis van de familie Banks. Deze Michael Banks (Ben Whishaw) was een van de kinderen in de originele film. Nu heeft hij zelf een gezin, maar onlangs is hij weduwnaar geworden. Door alle drukte is er de afgelopen maanden geen hypotheek betaald, waardoor de hardvochtige bankdirecteur (Colin Firth) beslag dreigt te leggen op hun huis. Gelukkig is daar de allereerste supernanny Mary Poppins (Emily Blunt), die via een vlieger uit de hemel lijkt neer te dalen en inderdaad een reddende engel blijkt te zijn.

Groot feest
Vanaf dat moment is de film een groot feest waarin de fantasie hoogtij viert. Een wasbeurt in de badkuip wordt een wervelend onderwaterfeest met dolfijnen en een piratenschat. Mary Poppins en de kinderen belanden in een ruimte waar onder boven is en boven onder. Een buurman bouwt een schip op zijn huis en gebruikt een kanon als klok. En Mary en de kinderen reizen op magische wijze in een Chinese schaal. Dat wordt trouwens op een prachtige manier geanimeerd, met weggetjes die hetzelfde craquelé vertonen als het aardewerk. Net als het origineel is de film een fraaie mix van live-action en animatie, en we zien de pinguïns uit het eerste deel ook weer terug. De techniek is inmiddels een stuk verder en op dat vlak scoort deze productie dan ook extra punten. Het origineel had weer meer pakkende liedjes, al zitten ook deze musicalnummers tekstueel goed in elkaar.

Blije Blunt
Als kijker word je spontaan vrolijk van alle aanstekelijke liedjes, originele dansen en fantasievolle belevenissen. Dat komt mede door Emily Blunt. Terecht is een van de in totaal vier Golden Globe-nominaties die deze film ontving, voor haar. Zij geeft haar personage een zorgeloos en guitig karakter, waardoor je als kijker al net zo onbezorgd bent over een goede afloop als de kinderen. Waarschijnlijk zal deze opvolger minder filmprijzen in de wacht slepen dan het origineel. Toch is het een zeer geslaagd tweede deel, dat kenners van de eerste film het stempel ‘supercalligraphylistic’ zouden geven. Laten we vooral niet nog een halve eeuw wachten op een vervolg.