TrosKompas

I-Daniel-Blake-Cannes.jpeg.jpg

I, Daniel Blake (2016)

De tachtigjarige Engelse regisseur Ken Loach levert met ‘I, Daniel Blake’ opnieuw een prachtig sociaal drama af. Het gaat over het gevecht van een enkele man tegen de taaie bureaucratie. Loach won er de Gouden Palm mee.

In zijn carrière, die ruim een halve eeuw beslaat, maakte Ken Loach talloze onvergetelijke films zoals ‘Kes’, ‘Ladybird ladybird’, ‘Land and freedom’ en ‘Looking for Eric’; stuk voor stuk geëngageerde, kritische films van onversneden linkse signatuur vol drama en misère. Voor een man met zijn visie op de samenleving is er in het kille post-Thatcheriaanse Engeland genoeg om tegen te ageren; uitbuiting, werkloosheid, mensenhandel, gevaarlijke werkomstandigheden, uitzichtloze armoede etc. In ‘I, Daniel Blake’ heft Loach zijn zwaard tegen de onmenselijke bureaucratie, waar de zwakkeren in de samenleving aan zijn overgeleverd. Het personage uit de titel is de 59-jarige timmerman Daniel (Dave Johns) uit Newcastle, die een hartaanval heeft gehad. Nog volop in de revalidatie wordt hij uitgenodigd voor een gesprek bij de gemeente. Een ambtenaar besluit dat Daniel weer fit genoeg is om te gaan werken, ook al vindt diens arts dat niet. Daniel kan wel in beroep gaan tegen dit besluit, maar in de tussentijd wordt zijn ziekte-uitkering stopgezet.

Schrijnend
Bij de uitkeringsinstantie komt Daniel in contact met de jonge, alleenstaande moeder Katie (Hayley Squires), die twee kinderen heeft op te voeden. Ook zij loopt door bureaucratische regeltjes haar uitkering mis, waardoor ze prompt in financiële nood verkeert. Bij de voedselbank ontdekt Daniel hoe erg zij eraan toe is en hij ontfermt zich over haar en haar kinderen. Loach’s vaste scenarioschrijver Paul Laverty heeft de lange weg van Daniel en Katie door het doolhof van de instanties voorzien van enkele schrijnende situaties. Zo wordt een medewerkster van een instantie door haar chef op de vingers getikt omdat ze de digibeet Daniel behulpzaam is bij het invullen van zijn online aanvraagformulier. Loach slaagt er opnieuw in levensechte personages neer te zetten die niet zijn opgewassen tegen de problemen op hun pad. Dankzij het script en het acteerwerk van stand-upcomedian Dave Johns valt er gelukkig ook genoeg te lachen, maar zakdoekjes komen hoe dan ook van pas bij deze roerende en ontroerende film.