TrosKompas

the_martian.png

The Martian (2015)

‘Don't leave me this way’ van Thelma Houston schalt uit de boxen. Toepasselijk, want astronaut Mark (Matt Damon) is alleen achtergebleven op de rode planeet Mars. De rest van de crew denkt dat hij dood is en zit alweer veilig in de Ares III-raket. Mark is gestrand als een moderne Robinson Crusoe en probeert op alle mogelijke manieren te overleven. Met hulp van zijn eigen ontlasting, een rolletje ducttape en wat plastic weet hij een eind te komen. Maar lukt het hem ook contact te maken met de buitenwereld en slaagt hij erin lang genoeg in leven te blijven om gered te worden? Om met de rest van de seventies-soundtrack te spreken: Wordt het ‘Waterloo’ van Abba of ‘I will survive’ van Gloria Gaynor? Regisseur Ridley Scott maakte eerder sciencefictionfilms als ‘Alien’ en ‘Prometheus’, over kwaadaardig buitenaards leven in de vorm van ‘facehuggers’ die je gezicht opvreten. ‘The Martian’ gaat over eenzaamheid, overlevingsdrang en de vindingrijkheid van de mens. Dat levert dan ook een compleet andere film op met een totaal ander ritme. ‘The Martian’ zit vol rustige momenten als Mark uitkijkt over het enorm uitgestrekte Marslandschap (gefilmd in Jordanië). De actie blijft beperkt tot een adembenemende scène aan het einde, maar door de constante dreiging van voedsel- en zuurstoftekort zit je continu op het puntje van je stoel.