TrosKompas

rs.jpg

Ruby Sparks (2012)

Schrijver Calvin is bezig met een boek over zijn droomvrouw, Ruby Sparks. Groot is zijn schrik als ze zo van de pagina's z'n appartement komt binnenwandelen. Op tragikomische wijze geeft 'Ruby Sparks' antwoord op de vraag of Calvin wel de ideale man voor zijn droomvrouw is.

Als tiener debuteerde Calvin Weir-Fields (Paul Dano) met een bestseller en nu, tien jaar later, worstelt hij nog steeds met de druk om een opvolger te schrijven. Zijn psychiater (Elliott Gould) raadt Calvin aan om simpel te beginnen: schrijf eerst een paar pagina's over de ideale vrouw. Calvin begint en al snel heeft hij een heel epistel over zijn droomvrouw, genaamd Ruby Sparks. De opluchting dat hij nog kan schrijven slaat snel om in paniek als Ruby Sparks (Zoe Kazan) op een dag in zijn appartement staat. Hun relatie transformeert van het papier naar de echte wereld. Calvins broer Harry (Chris Messina) en moeder Gertrude (Annette Bening) sluiten haar direct in hun hart, maar tussen Calvin en Ruby begint het wat te schuren: passenze wel bij elkaar?

Weird science
Een droomvrouw uit het niets creëren, hoe doe je dat? Simpel: je bindt een beha om je hoofd, voert foto's uit de Playboy (voor het fysieke) en van Einstein (voor het geestelijke) in op een stokoude computer, wacht op een blikseminslag en voil?, daar is ze! Tenminste, zo ging het in 'Weird science' (1985). Bij 'Ruby Sparks' gaat het anders: schrijver Calvin creëert haar op papier en een dag later staat ze doodgemoedereerd in zijn flat. Elke verdere vergelijking met 'Weird science' gaat mank, want Ruby Sparks (Zoe Kazan) is in alles de tegenpool van de wellustige Lisa (Kelly LeBrock), destijds de ultieme mannendroom. Qua uiterlijk is Ruby een wat muizig, onopvallend type, en qua inhoud zoekende naar haar eigen plaats in de wereld.

Komische kans
Het uitgangspunt van de film kan een eindeloze bron van grappige situaties opleveren, maar dat is nu juist wat 'Ruby Sparks' te weinig doet. Dit frustreert in het begin; de film voelt als een vat vol gemiste komische kansen. Tot op een gegeven moment de knop bij de kijker omgaat: je beseft dat hoewel het gegeven uitermate geschikt is voor humor, de film daarom niet per se een comedy hoeft te zijn. 'Ruby Sparks' bewandelt het meer serieuze, tragikomische pad en in dat genre is het zeker geen slechte film.

Little miss sunshine
'Ruby Sparks' is de langverwachte opvolger van de makers van 'Little Miss Sunshine' (2006). Zes jaar heeft het regisseursechtpaar Jonathan Dayton en Valerie Faris gezocht naar een nieuw verhaal om te verfilmen na die heerlijke, hartverwarmende tragicomedy, en 'Ruby Sparks' vonden ze duidelijk goed genoeg. Ze gebruiken dezelfde prettig wegkijkende vorm als bij hun speelfilmdebuut: realistisch met een dromerig randje. De film neemt de tijd om scènes uit te bouwen en bevat leuke visuele vondsten. Zo speelt een discussie tussen Ruby en Calvin zich af terwijl ze in bed liggen? met het licht uit. Het beeld is dus donker en het enige licht komt van de oplichtende groene cijfers van de alarmwekker.

Echte relatie
Het getrouwde koppel Dayton en Faris regisseert een ander stel: Paul Dano en Zoe Kazan, die al jaren een relatie hebben. Door zijn wat stugge voorkomen en haar wat saaie uiterlijk is het niet direct een duo waar je graag naar kijkt, maar je voelt dat de liefde die ze naar elkaar uitstralen wel oprecht is. Kazan (kleindochter van Elia Kazan, Oscarwinnend regisseur van 'On the waterfront' uit 1954) heeft ook het script van 'Ruby Sparks' geschreven en hierin gaat ze dus niet in op alle grappige dingen die kunnen gebeuren in deze unieke situatie. Al zitten er wel een paar geintjes in: op zijn schrijfmachine typt Calvin dat Ruby Frans kan praten en pardoes rollen prachtige Franse volzinnen over haar lippen.

Ernstige afwijzing
Maar het script van Kazan focust vooral op de vraag of Calvin wel klaar is voor zijn droomvrouw. Want het botst nogal tussen hem en haar. Hij schreef Ruby als een levenslustige, artistieke en sociale spring-in-'t-veld, terwijl Calvin zelf een verlegen, teruggetrokken vent is op de rand van een depressie. In het begin hebben ze genoeg aan de liefde voor elkaar, maar Ruby irriteert zich al snel aan zijn futloosheid en klagerigheid, en begint afstand van hem te nemen. Afgewezen worden door de vrouw die je zelf hebt geschapen, hoe pijnlijk is dat? Calvin beseft dat hij geestelijk moet groeien en zijn negatieve houding overboord moet gooien, anders raakt hij Ruby onherroepelijk kwijt. Wat volgt is zijn moeizame pad naar volwassenheid.

Te weinig humor
De op 9 september 29 jaar geworden Kazan weet op bewonderenswaardige wijze echte mensen van de hoofdpersonen te maken, waarbij hun pijn en verdriet realistisch overkomen. Maar soms mis je die andere emotie: humor! De film heeft te weinig (glim)lachmomenten. We vragen niet aan Calvin om met een beha over zijn hoofd te zitten, maar iemand die net zijn droomvrouw tot leven heeft gebracht heeft wat ons betreft echt wel reden tot lachen.