TrosKompas

ROCK.jpg

Rock of ages (2012)

In 'Rock of ages' proberen twee jonge geliefden hun muzikale droom na te jagen in het Los Angeles van 1987. Niemand minder dan rockgod Stacee Jaxx (gespeeld door filmgod Tom Cruise) helpt hen in deze lekker in het gehoor liggende musical.

Het verhaal van 'Rock of ages' (gebaseerd op de gelijknamige Broadway-musical) wordt verteld aan de hand van rockklassiekers uit de jaren tachtig. Een briljant concept, zo blijkt. Want waar de meeste musicals toch vooral vrouwen en homo's aantrekken, is 'Rock of ages' een van de eerste musicals waar juist mannen hun vrouwen mee naartoe nemen. Vanuit het rode pluche kunnen ze hartstochtelijk meebrullen en headbangen op rockstampers uit hun jeugd, van bands als Guns N' roses, Def Leppard, Mötley Crüe, Whitesnake, Foreigner en REO Speedwagon. En omdat het klassiekers zijn die dus nog regelmatig langskomen op de radio, is het ook voor jongere generaties moeiteloos inhaken en meezingen. Om het nog makkelijker te maken bestaan sommige nummers uit 'Rock of ages' uit een mix van bekende deuntjes, zodat het een groot feest der herkenning is.

The Bourbon room

Voor de filmversie zijn het verhaal en de liedjes grotendeels hetzelfde gebleven. Het draait om het plattelandsmeisje Sherrie Christian (Julianne Hough), die naar de grote stad reist om beroemd te worden. Op de Sunset Strip in Hollywood ontmoet ze Drew Boley (Diego Boneta), een jongen die een zangcarrière ambieert, maar voorlopig werkt in de rockclub The Bourbon room. Eigenaar Dennis Dupree (Alec Baldwin) is in constant gevecht met burgemeestersvrouw Patricia Whitmore (Catherina Zeta-Jones), die de satanische rockmuziek uit haar stad wil bannen. Om zijn club te redden organiseert Dupree een benefietconcert van rockgod Stacee Jaxx (Tom Cruise).

Moedige Cruise
Die liedjes worden gezongen door de cast. We kunnen het natuurlijk hebben over de twee jonge hoofdrolspelers Hough en Boneta (aardige zangers, maar te weinig uitstraling), Zeta-Jones (solide, ze won niet voor niets een Oscar voor een andere musical, 'Chicago') of Baldwin (ongemakkelijk acterend met een slecht zittende pruik). Maar zijn we eigenlijk niet alleen maar benieuwd naar één man? Juist, Tom Cruise als rockgod Stacee Jaxx. Het is moedig (of een grandioos staaltje zelfoverschatting) om als acteur voor de microfoon te gaan staan en een lied te zingen. Zeker voor iemand als Tom Cruise, een van de hoogste bomen van Hollywood (figuurlijk dan, hij is maar 1.70 meter), die dus altijd wind vangt.

Verrassend

En hij doet het? Uitstekend! Het is een van de meest verrassende en risicovolle rollen uit zijn carrière, en Cruise brengt het er grandioos vanaf. Zijn gedrag en praatstem lijken op die van 'The Doors'-frontman Jim Morrison. En zijn zangstem is heel, heel behoorlijk. Hij weet zowel het speenvarkengekrijs van Axl Rose in 'Paradise city' te benaderen (en dat is een compliment) als te overtuigen in de doorleefde powerballad 'Every rose has its thorn' van Poison. Als je Cruise zo bezig ziet, valt ineens alles op zijn plaats en kun je je ook geen andere acteur voorstellen in de rol van Stacee Jaxx: filmgod speelt een rockgod, logisch toch?

Groot charisma

De verhaaltjes van musicals gaan nooit heel erg diep en hebben duidelijk aanwijsbare goede en slechte personages. Bij 'Rock of ages' zijn de meeste karakters inderdaad karikaturen, maar Cruise weet van Jaxx toch meer te maken. Het charisma waardoor de acteur al ruim 25 jaar aan de top van de filmindustrie staat, straalt ook af op zijn muziekpersonage. Je begrijpt hierdoor dat Stacee Jaxx aanbeden wordt door miljoenen fans. Jaxx is gaan geloven in zijn eigen mythe en is daardoor onuitstaanbaar geworden. Zijn creativiteit om goede songs te schrijven lijkt opgedroogd, zeker door de wurgende greep van zijn manager Paul Gill (heerlijk rattig neergezet door Paul Giamatti), die Jaxx jarenlang in een moordend tempo laat touren. Als Cruise Bon Jovi's 'Wanted dead or alive' zingt, zorgt dat voor een kippenvelmomentje, omdat je voelt dat hij meent wat hij zingt. 'It's all the same, only the names will change, everyday it seems we're wasting away'.

Elpees

In de film wordt het Amerikaanse rockcircuit anno 1987 lekker vet aangezet. Dus veel hoog getoupeerd haar, make-up, pastelkleurige outfits en te strakke leren broeken. En dan hebben we het alleen nog maar over de mannen! Niet alleen de outfits waren lachwekkend anders, maar ook de geluidsdragers: Sherrie's kostbaarste bezit is een koffer vol elpees. Wel jammer dat een film die zo de nadruk legt op de tijd waarin die speelt (als Sherrie inklokt op haar werk zien we duidelijk 10 mei 1987 staan) toch een aantal opvallende fouten maakt. 'Every rose has its thorn' was pas eind 1988 een hit, en 'More than words' van Extreme kwam toch echt niet eerder uit dan 1991. De makers nemen hier de term 'tijdloze rockmuziek' duidelijk iets te letterlijk.