TrosKompas

you.jpg

You will meet a tall dark stranger (2010)

Alsof de duvel 'm op de hielen zit blijft de 75-jarige Woody Allen films maken. De nieuwste in de schier eindeloze rij producties vol neurotische hoofdpersonen en bizarre liefdesrelaties heet 'You will meet a tall dark stranger'.

Muzikant Neil Young werd ooit tijdens een concert pinnig vanuit het publiek toegeroepen. "They all sound the same", zo vond een ontevreden bezoeker over zijn liedjes. "It's all one song", kaatste Young snedig terug. Hetzelfde zou Woody Allen kunnen doen als iemand kritiek zou uiten op zijn films. Want ruw genomen gaan ze in de kern vrijwel altijd over neurotische stadstypes, bizarre liefdesontwikkelingen en mensen die in een penibele situatie terecht komen omdat ze in hun eigen leugens verstrikt raken. Liefst in combinatie. Zo ook 'You will meet a tall dark stranger', een raamvertelling over het wel en wee van het net gescheiden oudere duo Helena en Alfie (Gemma Jones en Anthony Hopkins) enerzijds en het strandende huwelijk van hun dochter Sally (Naomi Watts) en haar man Roy (Josh Brolin) anderzijds.

Duidelijke parallellen

Hoewel het leeftijdsverschil tussen de generaties groot is, zijn er overduidelijke parallellen te trekken. Zowel Alfie als Roy zitten in een (midlife)crisis en denken dat het leven hen meer te bieden heeft dan de sleur waarin ze vastgeroest lijken. Dus gaan ze – hoe cliché – als ouwe bokken achter groene blaadjes aan, terwijl moeder Helena en dochter Sally, die om verschillende redenen volledig onthecht zijn geraakt van de vaste waarden in hun leven, hun bestaan opnieuw vorm willen gaan geven. De twee mannen liegen en bedriegen dat het een lieve lust is, terwijl de beide vrouwen ieder op hun eigen manier ietwat naïef verder sukkelen.

Abrupt afgebroken
Het is moeilijk om een echte verhaalstructuur te ontdekken in 'You will meet a tall dark stranger'. Of een afgeronde verhaalcirkel waarlangs de hoofdpersonen zich bewegen. Je valt als kijker bij de start eigenlijk middenin een reeds lopend verhaal en vervolgens lijkt Allen bij zijn 44ste regieklus na zo'n anderhalf uur te denken: 'Nou, dat was wel weer genoeg voor een film', waarna het geheel redelijk abrupt wordt afgebroken. Nu is er natuurlijk helemaal niets mis met open eindes, maar die zijn doorgaans sterker als een verhaal ergens op af lijkt te stevenen. De verhaallijnen van Alfie, Roy en Sally gaan vrijwel nergens heen, waardoor het je als kijker eigenlijk niets kan schelen wat er nu precies met hen zal gebeuren na de aftiteling. Slechts de liefdesperikelen van de alcoholistische, neurotische en op een (nep)waarzegster steunende moeder Helena lijken op acceptabele manier te worden afgerond en zorgen voor een nog enigszins bevredigend einde van de film.

Uitblijvende antwoorden

Dat Woody Allen ook op latere leeftijd nog puike films kan maken, bewees hij met 'Match point' uit 2005 en 'Vicky, Christina, Barcelona' uit 2008. Al zijn films zijn in feite zoektochten naar antwoorden op zijn eigen levensvragen en met genoemde producties vindt hij die overtuigend. 'Match point' zet aan tot nadenken over de toevalligheden waaruit een leven is opgebouwd en laat de kijker met een onverwachte twist verbijsterd achter. 'Vicky Christina Barcelona' onderzoekt de manieren waarop mensen elkaar lief kunnen hebben en welke daarvan maatschappelijk geaccepteerd zijn. In 'You will meet a tall dark stranger' zie je soortgelijke thema's terugkomen. Wellicht realiseerde Allen zich te laat dat hij zijn antwoorden al lang en breed had gevonden en blijven ze in deze film daarom gewoon uit.

Hilarische Hopkins

Wat het zo jammer maakt dat deze film verhaaltechnisch iets achterblijft, is dat de diverse leden van de ensemblecast wel op de absolute toppen van hun kunnen acteren. Gemma Jones liet in de 'Bridget Jones'-films al zien dat ze een ontregelde moeder perfect kan neerzetten en doet dat nu in de overtreffende trap. Ze is daarin even aandoenlijk als irritant en weet zichzelf ermee op te werken tot het middelpunt van de film. Ze is niet de enige die straalt. Anthony Hopkins is bij vlagen hilarisch als de oudere man die er maar niet in slaagt een jonge deerne aan de haak te slaan en uiteindelijk zijn nieuwe liefde dan maar 'inhuurt'. Zijn teleurstelling als het haar dan ook echt alleen maar om zijn geld blijkt te gaan, is prachtig geacteerd. Antonio Banderas is ook lekker op dreef als de gladde en pretentieuze galeriehouder voor wie Sally werkt. Josh Brolin is als de mislukte schrijver Roy precies even meelijwekkend als dat hij ronduit een horkige lapzwans is. Allemaal prima in orde dus, maar een acteur is ook maar zo goed als het materiaal waarmee hij moet werken. Je ziet soms aan de gezichten van de acteerkanonnen af dat ze weten dat de losse flodders waarmee ze moeten werken wel prachtig kunnen knallen, maar uiteindelijk nooit doel zullen treffen.