TrosKompas

rus_06.jpg

Robin Hood (2010)

Russell Crowe werkt samen met zijn ‘Gladiator’-regisseur Ridley Scott aan een nieuw historisch epos: ‘Robin Hood’. Ze laten zien wie Robin Hood wás voor hij Robin Hood wérd.

Na jarenlang te hebben gevochten in de kruistochten, keert de boogschutter Robin Hood (Russell Crowe) terug naar een verpauperd Engeland. Na de dood van de goede koning Richard ‘Leeuwenhart’ (Danny Huston), heeft zijn egoïstische broer John (Oscar Isaac) de kroon overgenomen en het land bankroet gemaakt. Robin trekt naar het stadje Nottingham, waar hij erg gecharmeerd raakt van de pittige weduwe Marian (Cate Blanchett). Om haar landgoed te redden doe hij zich voor als haar man. Het duo, aangevuld met gelijkgestemden bindt de strijd aan met de corrupte sheriff van Nottingham (Matthew Macfadyen). Het nieuws van deze opstand bereikt al snel het paleis, en Robin en zijn metgezellen moeten het opnemen tegen een koninklijke tegenstander...

Robin begint
Robin Hood wordt vogelvrij verklaard door de sheriff van Nottingham. Samen met zijn groep vrijbuiters, broeder Tuck en grote liefde Marian trekt hij zich terug in de bossen van Nottingham. Hier steelt hij van de rijken en geeft aan de armen. Wordt hier het begin van de film beschreven? Nee, het einde! Deze ‘Robin Hood’ is namelijk een zogeheten ‘origins-story’, oftewel: er wordt uit de doeken gedaan hoe de legende van deze wereldberoemde vrijbuiter is ontstaan. Op zich een verfrissende insteek, want het verhaal van Robin Hood als Robin Hood is al talloze malen verfilmd. Van oerversies uit de jaren 20 en 30 met Douglas Fairbanks en Errol Flynn, via een vos als de vrijbuiter in de Disneyfilm uit de jaren 70 tot Kevin Costner met beroerd Brits accent in 1991. En dan slaan we nog zo’n honderd films en series over waar Robin Hood in voorkomt.

Frustrerend verhaal
En nu leren we eindelijk iets van zijn achtergrond. Toch? Nou, daar zit hem een beetje de kneep. Bij het kijken naar de film zie je hoe Robin in Nottingham terechtkomt (hij moet het zwaard van een overleden ridder naar diens vader brengen) maar opeens blijkt deze oude man Robin zelf ook te kennen. Heel goed zelfs. Hoe dit precies zit wordt in de film niet duidelijk gemaakt, en dat frustreert. Want zo blijven we alsnog zitten met een gapend gat in Robins levensverhaal. Het verhaal is sowieso niet de sterkste kant van ‘Robin Hood’. Het ontvouwt zich te traag, laat sommige personages ongeloofwaardige dingen doen en leunt teveel op toevalligheden.

Mooifilmerij
Gelukkig staan daar tegenover Rid & Russ; regisseur Ridley Scott en acteur Russell Crowe. Scott is zo’n mooifilmer dat hij zelfs een statisch shot van een boom nog boeiend kan brengen. En Crowe is een acteur die altijd wel degelijk speelt, maar onder leiding van Scott het beste van zijn talent naar boven weet te brengen. De mannen hebben al vijf films samen gemaakt, te beginnen met het Oscarwinnende ‘Gladiator’ (2000). Nu, tien jaar later, bijt het duo zich weer vast in een historisch epos, en het ziet er weer prachtig uit. Galopperende paarden, wapengekletter, belegerde kastelen en –soms kan schoonheid heel simpel zijn- een slowmotion shot van Robin Hood die een pijl afschiet op de camera.

Russell is Robin
Russell overtuigt als Robin, maar zoals zo vaak in films stelen de slechteriken ook dit keer de show. Met voorop Mark Strong als Sir Godfrey, vertrouweling van koning John. De acteur grossiert in memorabele bad guys, want dit jaar was hij ook al te zien als de sinistere Lord Blackwood in ‘Sherlock Holmes’ en maffiabaas Frank D’Amico in ‘Kick-ass’. Godfrey’s kale kop, litteken bij zijn wang en priemende duistere ogen maken hem een fascinerend slecht figuur, die vrienden verraadt om er zelf maar beter van te worden. Zijn ‘baas’ prins John is ook een foute man, maar dan weer heel anders. Met zijn perfect gestylde baardje is hij ook uiterlijk een gladjanus eerste klas, en dan ook nog een met een gigantisch bord voor zijn kop. John ziet zichzelf als een god, zeker als hij de troon overneemt van zijn overleden broer Richard. Hij snapt niet dat het volk klaagt over de torenhoge belastingen. Het gepeupel moet juist vereerd zijn dat ze dat voor hem mogen betalen!

Weinig vrouwelijk
De film ziet eruit als een spannend jongensboek, ook in de negatieve zin dat de vrouwen er wat bekaaid vanaf komen. Het enige echt belangrijke vrouwelijke personage is Marian, en zelfs zij wordt hier neergezet als ‘one of the guys’: ze vecht, ploegt het land, pakt haar lichaam stevig in en onder haar warrige haar is geen spoortje make-up te bekennen. Cate Blanchett is een fantastische actrice, maar door haar fletse voorkomen mist de film een scheut vrouwelijke seksualiteit wat een prettige tegenhanger zou zijn tegenover het vele mannelijke testosteron. Al met al kent deze start van de Robin Hood-legende dus wat opstartproblemen, maar levert het over het algemeen toch een prettig wegkijkende film op. En het wagenwijde open einde doet ons hopen op een vervolg waarbij geleerd wordt van de nu gemaakte fouten.