TrosKompas

mos.jpg

16 blocks (2006)

Een detective moet een getuige naar de rechtbank brengen. Normaal duurt dit autoritje een kwartier. Maar we klokken '16 Blocks' op bijna twee uur, dus het moge duidelijk zijn dat het duo onderweg heel wat obstakels moet overwinnen.

De morsige New Yorkse detective Jack Mosley (Bruce Willis) moet Eddie Bunker (Mos Def), een straatschooier met een hart van goud, vanuit de gevangenis zestien straatblokken verder naar de rechtbank brengen. Halverwege het ritje stopt Mosley bij de slijterij voor een alcoholische versnapering. Als de detective uit de winkel komt, weet hij op het nippertje een huurmoordenaar uit te schakelen die het op Eddie gemunt had. Mosley vlucht met de getuige een bar in en belt zijn collega Frank Nugent (David Morse). Deze komt met een paar andere 'cops' Jack aflossen. Eind goed, al goed zou je zeggen, tot Jack erachter komt dat Nugent de huurmoordenaar had íngeschakeld om Eddie úit te schakelen. Eddie moet namelijk getuigen tegen een stel corrupte agenten, waaronder Nugent. Als Jack de bar zou uitlopen blijft hij, letterlijk en figuurlijk, buiten schot. Maar iets aan Eddie doet hem anders besluiten. Mosley neemt zijn collega's onder schot, en rent met Eddie de zaak uit, op weg naar de rechtbank. Maar met een groot aantal corrupte agenten op de hielen, waren zestien straten nog nooit zo lang...

Bruce Willis heeft wel vaker politieagenten gespeeld. Maar dit waren stoere vrijbuiters zoals John McClane uit de 'Die hard'-films, die in elke levensbedreigende situatie nog tijd had voor een gevatte opmerking. Zijn Jack Mosley in '16 Blocks' is anders. Hulde voor Bruce, die zijn ijdelheid aan de kant zette en een uitgebluste loser portretteert. Een alcoholist, met dikke pens, mank been, terugtrekkende haargrens en bovenal een snor. Mosley's grauwe uiterlijk en lusteloze blik verraden een man die geen lol meer in zijn leven en werk heeft, en in een constante alcoholroes zijn laatste jaren voor z'n pensioen slijt. Zijn collega's weten dat hij niets meer waard is en laten Mosley links liggen, of roepen hem alleen op voor rotklusjes waar weinig aan mis kan gaan. Zoals een getuige naar de rechtbank brengen. Maargoed, dat loopt dus behoorlijk anders...

Willis weet de verandering die zijn personage daarna doormaakt sterk uit te beelden. Tijdens de confrontatie met zijn collega's in de bar is iedereen ervan overtuigd dat Mosley gaat doen wat hij altijd doet, namelijk weglopen. De camera zoomt op hem in en wat doet Mosley? Hij denkt. In zijn ogen zie je hem de voors en tegens afwegen van de beslissing die hij nu moet maken. Gaat hij voor de juiste weg, of de makkelijkste weg? Een vonkje van de rechtschapen detective die Mosley eens was brandt weer in hem op, en hij zet zijn leven op het spel voor een schooier die hij net heeft ontmoet.

Bovenstaande scène zou er waarschijnlijk niet eens inzitten als de regisseur niet de leeftijd van Richard Donner had gehad. Deze maker van klassiekers als 'The omen', 'Superman' en de 'Lethal weapon'-reeks, is met zijn 76 jaar een echte filmveteraan. Donner laat zich niet meer gek maken door de hedendaagse 'snel-snel-snel'-cultuur, waarin veel films één langgerekte videoclip vormen met een beukende soundtrack, en er absoluut niet langer dan een paar milliseconden een shot mag zijn van iemand die, brrr... denkt! Bij Donner gaan actie, humor en emotie hand in hand. En hij weet ook prima suspense neer te zetten. De al eerder genoemde barscène is nagelbijtend spannend.

En hoe zit het met Mos Def? Hij is een 'rapper die ook acteert', en de enigen uit deze categorie die echt over acteertalent bleken te beschikken zijn Will Smith, LL Cool J, André Benjamin en, eh... hebben we Will Smith al genoemd? Gelukkig schaart Mos Def zich ook in dit rijtje, wat hij al met goede rollen in 'Monster's ball', 'The Italian job' en 'The hitchhiker's guide to the galaxy' had laten zien. Hij en Bruce Willis vullen elkaar goed aan, als een soort ying en yang. Willis is de uitgebluste pessimist, Def de rasoptimist. Jack Mosley ziet iets in Eddie Bunker waarvan het dacht dat hij het zelf lang geleden verloren was: onschuld en een onverbeterlijk vertrouwen in de mens. Door Eddie's leven te redden, redt Jack eigenlijk dat van hem zelf. Hij kiest ervoor om weer te leven, ook al kan hem dat zijn dood worden.

Zoveel goeds aan '16 Blocks', en dan toch 'maar' drie sterren. Dat komt door een paar grote minpunten. Zoals het vreselijke accent dat Mos Def in deze film gebruikt. Wellicht is het typisch New Yorkse tongval, maar het komt op de kijker irritant neuzelig en binnensmonds over. Helaas praat zijn personage dan ook nog eens heel erg veel...
Verder gaat het verhaal naarmate de film vordert steeds meer rammelen. Er zit een gijzelingsscène met een bus in, die spannend begint, maar zo onwaarschijnlijk eindigt dat de filmmakers beter die hele scène uit de film hadden kunnen halen. En het slot van de film kent teveel toevalligheden om geloofwaardig over te komen.
Desalniettemin is '16 Blocks' een goede politiethriller geworden, met een hoofdpersonage die met hernieuwd vuur een schier onmogelijke opdracht moet vervullen. En zonder teveel te verklappen: Waar een Bruce Willis, is een weg!