TrosKompas

Jack.jpg

The bucket list (2007)

Iedereen heeft wensen van dingen die hij wil doen of meemaken voordat magere Hein hem komt halen. Als het je wens was om Jack Nicholson en Morgan Freeman nog eens samen in één film te zien, komt die nu uit met ‘The bucket list’!

Zakenman Edward Cole (Jack Nicholson) heeft zijn fortuin gemaakt in het opkopen en tot op het bot uitkleden van ziekenhuizen. Zijn beleid is streng: ‘twee patiënten op één kamer, geen uitzondering!’ Maar Cole krijgt vreselijke spijt van deze starre regel als hij zelf ernstig ziek wordt en in een van zijn ziekenhuizen belandt. In plaats van de rust van een privé-kamer, wordt hij opgescheept met kamergenoot Carter Chambers (Morgan Freeman), een automonteur. De twee zijn tegenpolen van elkaar, de enige overeenkomst is dat ze beiden terminaal ziek zijn. Hun eerste contact bestaat uit een grom als groet en het opzichtig negeren van elkaar, maar het wekenlange gedwongen samenzijn maakt dat ze langzaam ontdooien en er zelfs iets van respect over en weer ontstaat. Als Carter een lijst maakt met dingen die hij nog wil doen voor hij sterft (zijn ‘bucket list’), aarzelt Edward geen moment. Hij zet zijn wensen er ook op, en samen gaan ze in de tijd die hun nog rest de lijst afwerken.

Jack Nicholson en Morgan Freeman in één film. Dat gegeven maakte ‘The bucket list’ al tot een film om naar uit te kijken. Vergelijk het met toen ‘Heat’ halverwege de jaren negentig uitkwam. Alleen al de wetenschap dat Al Pacino en Robert De Niro het scherm zouden delen maakte de filmfans onrustig. En zat in die misdaadthriller maar één echte scène die de twee grootheden deelden (de beroemde opname in het restaurant) in ‘The bucket list’ zijn Nicholson en Freeman praktisch de hele film door samen in beeld. Er is alleen een groot verschil tussen beide films: ‘Heat’ had naast prima hoofdrolspelers ook een prima verhaal, terwijl ‘The bucket list’ op het laatste vlak tekortschiet.

Je zou je zelfs serieus kunnen afvragen of de film überhaupt de waardering zou krijgen (op de gerenommeerde filmsite imdb.com krijgt ‘The bucket list’ op het moment van schrijven een 7.8 als rapportcijfer) als de hoofdrolspelers Martin van Riet en Jan Klaassen hadden geheten. Het standaardverhaaltje trapt alle open deuren in die er zijn, en vertrouwt op toeval en sentiment. Verder zijn de effecten matig.

Maar laten we het eerst over de positieve dingen hebben! Die zijn, hoe kan het ook anders, Jack Nicholson en Morgan Freeman. Sommige acteurs kunnen een matige film opwaarderen tot een voldoende. Als je twee van dit soort acteurs tot je beschikking hebt, lijkt het haast of je naar een goede film zit te kijken. Nicholson en Freeman (die amper anderhalve maand schelen: Jack is van 22 april 1937, en Morgan is op 1 juni 1937 geboren) hebben zulk een chemie samen dat het een genot is naar ze te kijken.

Grappig dat die chemie er sowieso is, want ze spelen twee tegenpolen van elkaar. Jack speelt weer zo'n typisch Jack persoon: manisch, grote mond, een duiveltje (met een klein hartje). Zijn Edward gaat voor de adrenaline wat laatste wensen betreft: skydiven, autoracen, een tatoeage laten zetten, verre landen bezoeken. En Morgan zien we ook in een voor hem bekend karakter: Carter is rustig, straalt een kalme autoriteit uit en is nuchter. Op de ‘bucket list’ gaat hij voor de spirituele wensen (‘Getuige zijn van iets groots’, een vreemdeling helpen). De acteurs zijn goed in dit soort rollen, getuige de Oscars die ze voor soortgelijke personages hebben ontvangen in het verleden. Ze spelen misschien geen opzienbarende rol, maar ze weten die rol wel weer overtuigend neer te zetten.

Maar het blijft een beetje makkelijk, net zoals de hele film een beetje makkelijk is. Natuurlijk is het een mooi gegeven om voor je dood alles te doen wat je nog wilde doen. Miljoenen terminaal zieken zullen dat allemaal willen... alleen hebben die niet de miljoenen die Edward Cole wel heeft. Volg je droom! roept ‘The bucket list’. Dat willen we wel, maar betaalt de filmmaatschappij dan de peperdure reisjes naar India, Egypte en China, waar in de meest luxueuze hotels wordt overnacht en het de heren aan niets ontbreekt? Die reizen zelf zijn ook te gemakzuchtig in beeld gebracht. Het merendeel van de buitenlandse tripjes die Carter en Edward maken zijn overduidelijk in de studio opgenomen. En bij actievolle scènes is goed te zien dat stuntmannen achter het stuur van raceauto's en motors zitten, in plaats van de acteurs. Bij het skydiven hebben ze gepoogd het hoofd van Morgan Freeman op dat van de echte parachutist te plakken, maar dat effect is slordig en nep.

Het getuigt van de klasse die beide acteurs hebben dat je ‘The bucket list’ voor het overgrote deel voor zoete koek slikt. Nicholson en Freeman tillen ‘The bucket list’ naar een driesterrenfilm. Maar eigenlijk zouden acteurs van dit kaliber nooit in een film moeten zitten die ‘maar’ drie sterren is. Zij verdienen een scherp verhaal en een goede regie, zodat hun spetterende acteerwerk in een film zit die minstens in hun schaduw kan staan.