TrosKompas

juno.jpg

Juno (2007)

Een film over een tienerzwangerschap. Het is logisch dat je dan gelijk denkt aan een draak van een drama. Maar met grote blijdschap kondigen we de geboorte van een topfilm aan: 'Juno'.

Juno MacGuff (Ellen Page) leidt een normaal tienerbestaan. Op een saaie middag, uit verveling en nieuwsgierigheid, heeft ze seks met Paulie Bleeker (Michael Cera). Als ze hierna zwanger blijkt te zijn, besluit Juno zelf adoptieouders voor het ongeboren kind te zoeken. Haar oog valt op het stel Mark en Vanessa Loring (Jason Bateman en Jennifer Garner). Tijdens de maanden tot de bevalling leert Juno het een en ander over het leven, en dat kinderen soms meer volwassen zijn dan de ouderen zelf.

'Juno' is pas Jason Reitmans (zoon van regisseur Ivan -'Ghostbusters'- Reitman) tweede film, maar hij liet al in zijn debuut 'Thank you for smoking' zien dat hij heikele onderwerpen op een aangenaam sarcastische, maar nooit tegen de borst stuitende maner kon brengen. Hij liet ons lachen om longkanker in die film, en weet ook het pittige uitgangspunt van 'Juno' (minderjarig meisje dat zwanger wordt) op een luchtige manier in beeld te brengen. Voor alle duidelijkheid: 'Juno' propagandeert géén tienerzwangerschappen, maar laat wel zien dát het gebeurt, en dat er verschillende manieren zijn waarop je daarmee om kan gaan.

De waargebeurde verhalendraakjes op tv laten het topzware drama zien wat er meestal van wordt gemaakt, maar Reitman kiest een andere benadering. Zijn Juno is inderdaad zwanger, maar besluit niet bij de pakken neer te gaan zitten, en gaat er het beste van maken. Zelf houden is voor haar geen optie, een abortus ook niet, dus gaat Juno vol goede moed op zoek naar nieuwe ouders voor het ongeboren kind. En met wrange humor houdt ze zich staande. Bij een onverwacht bezoekje aan toekomstig adoptiemoeder Vanessa vraagt deze bezorgd of Juno's ouders niet willen weten waar ze nu is. Haar antwoord: "Zo bezorgd zullen ze niet zijn. Ik bedoel, ik ben al zwanger, wat voor problemen zou ik nog meer kunnen krijgen?"

Iedereen speelt goed, maar de onbetwiste ster is Ellen Page in de titelrol. Zij speelt zó makkelijk, zó natuurlijk, dat je je geen moment bewust bent van de formidabele acteerprestatie die ze aan het neerzetten is. Page weet precies op die dunne scheidslijn tussen dramatisch en komisch spel te blijven. Haar Juno begint als een blijmoedige tiener, die in de loop van de film steeds meer nieuwe emotionele lagen krijgt door de veranderingen in haar eigen lichaam en in haar omgeving. Page liet al in doorbraakfilm 'Hard candy' uit 2005 zien dat ze verschillende kanten in zich had (ze is daarin een fascinerende combinatie tussen Lolita en Hannibal Lecter) en ook nu laat de jonge actrice weer zien wat een ongekend talent zij is.

In het begin van de film moet je even wennen aan de turbotaal die wordt gebezigd, en het is jammer dat de meeste muziek uit akoestische neuzelnummers bestaat. Dit laatste is vooral spijtig omdat je dat associeert met arthousefilms voor een klein publiek, terwijl 'Juno' juist een prachtig nieuwe bioscooptelg is die door zoveel mogelijk mensen bewonderd moet worden.