TrosKompas

AAAABVuF1SZ_9izWgKKXwMGTT_PCLGYI9oKBQ6stp7-FEYeld9.jpeg

At eternity's gate (2018)

Het verhaal begint met een café-eigenaar die niet blij is met een expositie van Van Gogh (Willem Dafoe), “Zoiets wil niemand zien”. Van Gogh schildert niet natuurgetrouw, maar zoals hij iets ziet en dat valt niet in goede aarde. Vincent schildert vooral buiten. Door de uitvinding van verf in tubes hoeven schilders niet meer in hun atelier te blijven en Van Gogh trekt er hele dagen op uit om de natuur in zich op te nemen. We zien hem minutenlang met zijn ezel en andere schilderbenodigdheden door het landschap dwalen op zoek naar iets dat hem raakt. Hij schildert landschappen, bomen en gaat zo volledig op in de natuur dat hij soms zelfs bewusteloos raakt.

Gesticht
Er wordt vaak gefilmd vanuit het oogpunt van Vincent zelf, met het onderste deel van de film wazig om zijn geestesgesteldheid aan te geven. Hij beweert dat hij entiteiten ziet en laat zich vrijwillig opsluiten in een gesticht. Schnabel laat goed zien hoe Van Gogh alleen leeft voor het schilderen en misschien wel alleen op die momenten vrij was van zorgen en helder na kon denken. Willem Dafoe is met zijn 62 jaar speelt veel ouder dan de echte van Gogh die op zijn 37e overleed. Geen probleem, want door ziektes en drank zag de schilder er veel ouder uit zoals we op zijn vele zelfportretten kunnen zien. Zonder veel te praten, neemt Dafoe ons geloofwaardig mee in de verwarrende psyche van de schilder. Het leverde hem terecht een Golden Globe-nominatie op.