TrosKompas

40Gold1.jpg

The Goldfinch (2019)

3
‘The goldfinch’ (‘Het puttertje’) van schrijfster Donna Tartt, in 2014 goed voor de Pulitzerprijs, is verfilmd
door topregisseur John Crowley, met sterren als Nicole Kidman en Ansel Elgort. Dat schept verwachtingen –
die helaas niet helemaal worden ingelost.


Het is een fascinerend beeld, het bekende schilderwerk ‘Het puttertje’ van Carel Fabritius. Een distelvink (Engels: ‘goldfinch’) geketend aan een stok. Het beestje, dat ook wel puttertje wordt genoemd omdat hem het kunstje geleerd kon worden met een mini-emmertje water uit zijn eigen drinkbakje te putten, heeft de vleugels om te vliegen maar wordt in zijn bewegingsvrijheid beperkt.

Op dezelfde manier heeft de jonge Theodore (Ansel Elgort) alle mogelijkheden. Hij ziet er goed uit, weet alles van kunst en de wereld ligt voor hem open. Hij zit echter vast aan de dood van zijn moeder bij een bomaanslag in een museum, waaraan hij schuld denkt te hebben. Die dag heeft hij ook het peperdure schilderijtje ontvreemd en dat herinnert hem continu aan zijn moeder en die vreselijke dag. Het is in feite net zo’n blok aan zijn been als de ketting aan de poot van ‘Het puttertje’ – dat overigens in het Haagse Mauritshuis hangt en niet, zoals in de film wordt gesuggereerd, in het Metropolitan Museum in New York.

Visueel fraai
In de film volgen we Theodore, die vanwege zijn bril ook wel Potter genoemd wordt, in verschillende tijden. In het museum op de fatale dag, in de tijd daarna bij zijn vader en een Oekraïense vriend, en als hij kunsthandelaar is. Dat levert enkele fraaie plaatjes op, bijvoorbeeld van de periode waarin Theodore in een verlaten villawijk woont waar de wegen in de woestijn eindigen en de zwembaden geen water hebben. Maar vaker leiden de flashbacks tot niets of weinig en halen ze de vaart uit de film. Nu is het uiteraard geen actiefilm waarin alles snel, snel, snel moet. ‘The goldfinch’ is eerder een filmhuisdrama over onuitgesproken gevoelens. Maar hoe mooi ingehouden Ansel Elgort (‘Baby driver’) ook speelt, dat gaat toch vervelen.

‘Dagelijks nieuws’
Gelukkig houden de Nederlandse verwijzingen de kijker wakker. Er wordt een krant aangehaald die ‘Dagelijks nieuws’ heet, de moeder van Theodore wilde ‘De anatomische les’ van Rembrandt zien en we zien Schiphol en het niet bestaande Hotel Sluys. Ook heeft de Nederlander Matteo van der Grijn (o.a. van de musical ‘Soldaat van Oranje’) een bijrolletje en er worden zelfs een paar woorden Nederlands gesproken. Verder is er langs de Amsterdamse grachten gefilmd. Bekend terrein voor Ansel Elgort, die voor ‘The fault in our stars’ ook al in onze hoofdstad bivakkeerde en met die film een bankje aan de Leidsegracht tot selfie-hotspot maakte.

Die Nederlandse oppeppers, het goede spel van Ansel Elgort en enkele visuele hoogstandjes maken de film de moeite waard. Al had er makkelijk een half uur uit gekund. Wellicht dat het 928 pagina’s dikke boek als een blok aan het been van de makers zat...