TrosKompas

b1104b710bd53696c9a806285ce1b82e_L.jpg

The hateful eight (2015)

Quentin Tarantino’s films schieten vaak alle kanten op,. Maar met ‘The hateful eight’ houdt de regisseur zich behoorlijk trouw aan één genre, namelijk de western. Uiteraard wel overgoten met het typisch QT-sausje van zwarte humor, hard geweld en klinkende one-liners.

Tarantino neemt zijn (cowboy)hoed af voor de klassiekers. Zo heeft hij de legendarische Italiaanse componist Ennio Morricone zover gekregen om de muziek te schrijven voor ‘The hateful eight’. Deze composities, nieuw maar toch zo vertrouwd, hadden ook zo onder de Morricone-soundtracks voor ‘The good, the bad and the ungly’ en ‘Once upon a time in the west’ kunnen zitten. En Tarantino neemt de tijd. ‘Kalm aan’ zegt een van de personages, en zo ontvouwt de film zich ook. De beste westerns indachtig is het tempo hypnotiserend loom.

Interesse
Premiejager John Ruth (Kurt Russell) brengt per koets moordenares Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) naar het plaatsje Red Rock, om haar daar op te hangen. Onderweg pikt hij mede-premiejager Marquis Warren (Samuel L. Jackson) en toekomstige Red Rock-sheriff Chris Mannix (Walter Goggins) op. Een plotselinge sneeuwstorm dwingt hen te stoppen bij Minnie’s, een afgelegen herberg in de bergen. Daar blijken nog vier mannen te schuilen. Langzaam bekruipt John Ruth het gevoel dat het viertal niet zomaar in de herberg is…

Wapens
‘The hateful eight’ duurt bijna drie uur, wat aan de lange kant is. Maar Tarantino weet voorbeeldig zijn verhaal te doseren. Hij piekt niet vroeg, voert de spanning langzaam op, en met goed geplaatste grappen brengt hij regelmatig wat lucht in het verhaal. ‘The hateful eight’ heeft het raakvlakken met QT’s debuutfilm ‘Reservoir dogs’ (1992). Ook daar speelden de gebeurtenissen zich voornamelijk op één locatie af, met een groep mensen die allen niet zuiver op de graat zijn. Ze houden het eerst bij woorden, maar je voelt aan alles dat het niet lang duurt voordat ze de wapens laten spreken.

Stempel
Wat betreft de muziek, de atmosfeer, de langzame ontwikkelingen en de prachtige beelden van de ruige, besneeuwde natuur is dit een klassieke western. Maar uiteraard drukt Tarantino er wel zijn eigen stempel op. Aan de prachtige Morricone-soundtrack voegt Tarantino als vanouds een paar obscure nummers toe (vooral ‘There won’t be many coming home’ van Roy Orbinson blijft hangen). Verder zit ‘The hateful eight’ vol typische Tarantino-humor. in de rijdende koets wordt Marquis Warren beledigd door Daisy Domergue. Hij geeft haar vervolgens een klap, waardoor zij uit de koets kukelt… Maar aangezien ze met handboeien vastzit aan John Ruth, kukelt hij mee. Absurd, maar daardoor hilarisch. Ook het kenmerkende abrupte geweld is weer aanwezig. Met onverwachte slachtoffers, waardoor het spannend blijft wie er uiteindelijk zullen overleven.

Puik
Zelf zegt Quentin Tarantino dat hij zich pas een westernregisseur mag noemen bij drie films in het genre. Maar wat ons betreft heeft hij met ‘The hateful eight’ al bewezen dat hij een puike westernregisseur is, zonder zijn eigen stijl te verliezen.