TrosKompas

3nEvkWXOYy4sTvGpKbjYWJOrfXi.jpg

Let me in (2010)

Vampierfilms zijn vaak dertien-in-een-dozijn-horror. Maar niet altijd. Dracula beet weliswaar maagden dood, maar hij rouwde vooral om zijn vrouw. 'Interview with the vampire' liet zien dat het vampierleven geen pretje is en in de recente 'Twilight'-reeks werd het bloedzuigen verbonden met sluimerende romantiek. 'Let me in' laat de eenzaamheid zien van een vampiermeisje en haar buurjongen. Zij is afhankelijk van bloed om te blijven leven en leeft verborgen in het donker. Hij wordt getreiterd op school en is bijna net zo eenzaam als zij. Tussen deze twee buitenbeentjes ontstaat een mooie, maar onmogelijke vriendschap.

Dreigende sfeer
Let me in' is heel fraai gefilmd met een duistere sfeer. Er zitten horrormomenten in en er is een enkel schrikeffect, maar de film moet het vooral hebben van dreiging en het drama in het leven van de twee hoofdpersonen. Wat dat betreft is het zelfs jammer dat in twee scènes naar speciale effecten wordt gegrepen. Als monster ziet het vampiermeisje er te onecht uit en dat haalt je uit het verhaal. Wat buiten beeld gebeurt of gesuggereerd wordt, is vaak veel enger dan wat je pats, boem recht voor je neus voorgeschoteld krijgt.

Stephen King
'Let me in' is een aanrader voor de liefhebber van kalme horror vol dreiging. Stephen King noemde het de beste horrorfilm van de afgelopen tien jaar. Niet zo vreemd, want de rolprent vertoont veel overeenkomsten met zijn verfilmde boek 'Carrie': dezelfde dreiging, dezelfde treiterijen en een jong meisje met onvermoede krachten. 'Let me in' verdient het dat de fans op de deur van de bios kloppen: "Laat ons naar binnen!"