TrosKompas

Niemand5.jpg

Niemand in de stad (2018)

4
Met de serie ‘Ramses’ liet documentairemaker Michiel van Erp zien prima met fictie uit de voeten te kunnen. ‘Niemand in de stad’ is zijn eerste speelfilm, en ook in deze vorm weet Van Erp de aandacht meesterlijk vast te houden.

Studenten, vrienden en huisgenoten Philip (Minne Koole), Matt (Jonas Smulders) en Jacob (Chris Peters) gaan helemaal op in het wilde leven van het Amsterdamse studentencorps. Tot ze alle drie op een kruispunt komen te staan. Philip moet kiezen tussen zijn vaste vriendinnetje of de spannende Karen, Matt moet de confrontatie aangaan met zijn stervende, van hem vervreemde vader en Jacob moet beslissen of hij het door zijn ouders uitgestippelde pad volgt, of zijn eigen koers gaat varen.

Authentiek Michiel van Erp leverde gelauwerde documentaires af als ‘Pretpark Nederland’ en ‘MH17: Het verdriet van Nederland’. Grappig genoeg lijkt ‘Niemand in de stad’ net een docu, in de zin dat het enorm realistisch en authentiek overkomt. Het lijkt haast alsof er een camera tussen de personages is neergezet en Van Erp hiermee puur registreert, in plaats van regisseert.

Onderhoudend
De kijker krijgt het ongefilterde leven van deze jonge mensen te zien. De seks is onhandig en zweterig, zonen worden op hun ziel getrapt door autoritaire vaders, en de juiste woorden worden niet gevonden als een vriend het moeilijk heeft. Dit klinkt zwaar, maar ‘Niemand in de stad’ is een ademloze, fantastische filmervaring. We worden ondergedompeld in het ruwe universum van Philip, Matt en Jacob. Het is fascinerend, schokkend, maar bovenal enorm onderhoudend. Net zoals een goede documentaire.