TrosKompas

Doris2.jpg

Doris (2018)

Doris Doorenbos (Tjitske Reidinga) is een gescheiden, alleenstaande moeder van twee tienerkinderen. Ze heeft geen cent te makken en moet dus met kunst- en vliegwerk haar leven – en dat van de kids – draaiende zien te houden. Ze rolt van het ene baantje in het andere, en
is ondertussen ook nog verliefd op haar beste vriend Tim (Guy Clemens). Die lijkt echter meer oog te hebben voor zijn knappe, jonge en succesvolle collega Lynn (Bracha van Doesburgh).

Serieuze kant
Je zou Doris kunnen bestem-pelen als de Nederlandse Bridget Jones. Want ook Doris is een vrouw die worstelt met het leven, en de film bevat net als zijn Engelse tegenhanger een flinke scheut romantiek en humor (vooral in hilarische droomscènes, waarin Doris zich bevindt in een historisch kostuumdrama, en ze geaffecteerd Brits pratend de liefde aan Tim verklaart). Maar ‘Doris’ heeft daarnaast een veel serieuzere kant. De scène waarin Doris aan de slag gaat als postbezorger is puur drama: in de regen sjokt ze door de stad – je ziet haar gewoon de zware griep oplopen waardoor ze later geveld wordt. En of dat nog niet genoeg is, heeft Doris twee pijnlijke ontmoetingen: een met de vrouw van een man met wie ze de nacht daarvoor een onenightstand heeft beleefd, en de ander met Tim, die haar afpoeiert. Doris is een hoopje ellende, en als kijker leef je diep met haar mee.

Besluiteloosheid
De kijker kan zich echter ook aan Doris ergeren. En dan vooral aan haar besluiteloosheid. Ze stelt het moment om haar ware gevoelens aan Tim bekend te maken constant uit. ‘ZEG! HET! NOU!’ roep je haast naar het scherm, als ze een perfect moment om haar verliefdheid te uiten wéér niet aangrijpt. Maar goed, liever dat je je ergert, dan dat het je totaal niet kan schelen of ze gelukkig wordt, nietwaar? Tjitske Reidinga laat in ieder geval zien dat ze naast een glamourpoes als Claire uit ‘Gooische vrouwen’ ook prima een ‘gewone’ vrouw neer kan zetten.