TrosKompas

TVK1801_14_15_04.jpg

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

Martin McDonagh maakt films waarbij je nooit weet voor wie je moet juichen. Zijn goedzakken hebben slechte kanten, en zijn slechteriken zijn onverwacht sympathiek. Dat was zo in ‘In Bruges’ en dat is nu weer in ‘Three billboards outside Ebbing, Missouri’.

De dochter van Mildred Hayes (Frances McDormand) is zeven maanden geleden vermoord. Sindsdien is er geen enkel schot in het politieonderzoek gekomen. Gefrustreerd huurt Mildred drie billboards langs de weg naar haar woonplaats Ebbing, en laat er de volgende tekst op plaatsen: ‘Verkracht terwijl ze stervende was… En nog steeds geen arrestaties? Hoe komt dat, sheriff Willoughby?’ Mildreds actie zorgt voor een splijtzwam onder de anders zo rustige bevolking van Ebbing.

Niet zwart-wit
Op het eerste gezicht lijkt het een duidelijk zwart-witverhaal. Mildred staat aan de goede, en sheriff Willoughby (Woody Harrelson) aan de slechte kant. Maar met die simpele conclusie neemt regisseur McDonagh geen genoegen. ‘Bad guy’ Willoughby blijkt namelijk een uiterst aardige vent, die net zo gefrustreerd is als Mildred dat
de dader nog niet gevonden is.

Diep menselijk
Omdat ‘Three billboards’ geen partij kiest, begrijp je alle kanten van het verhaal. Het is hierdoor een diep menselijke film geworden, vol onmacht, frustratie en verdriet. Maar gelukkig niet zonder een flinke injectie – inktzwarte – humor. De wijze waarop de stoïcijnse Mildred als een olifant door de porseleinkast dendert om aandacht te krijgen (dat varieert van molotovcocktails op het politiebureau tot een nare tandarts met zijn eigen boor te lijf gaan) is ook weer grappig.