TrosKompas

nocturnal-animals.jpg

Nocturnal animals (2016)

4
Het perfecte leven van een kunsthandelaar komt onder vuur te liggen door een literair levensteken van haar ex-man, in het meeslepende ‘Nocturnal animals’.

Medio jaren negentig was Tom Ford creative director bij modegigant Gucci, en sinds 2004 is hij zijn eigen modemerk. De naam Tom Ford prijkt op van alles: van mannen- en vrouwenkleding tot zonnebrillen en parfums. In 2009 maakte hij zijn regiedebuut met ‘A single man’. Een goede film, en opvolger ‘Nocturnal animals’ is zelfs nog beter. Deze film gaat over kunsthandelaar Susan (Amy Adams). Zij heeft op materieel gebied alles wat haar hartje begeert, maar haar gevoelsleven is arm. Dat verandert als Susans eerste echtgenoot Edward (Jake Gyllenhaal) haar het manuscript van zijn debuutroman stuurt. Hij heeft het boek zelfs aan Susan opgedragen.

Aankleding
De dagelijkse professie van Tom Ford indachtig, kijk je onwillekeurig toch naar hoe ‘Nocturnal animals’ eruitziet.
En het antwoord is: prachtig! Niet alleen zijn de acteurs perfect gekleed voor hun rol (zeker Amy Adams als hippe kunsthandelaar; haar outfits lijken zo van de catwalk te komen), maar ook met de aankleding van de scènes is niks mis. Het koude, steriele appartement van Susan is een perfecte tegenhanger van het zweterige, smoezelige platteland waar het boek zich afspeelt. Een lust voor het oog dus, maar ‘Nocturnal animals’ mikt op meer dan een mooi uiterlijk.

Wraakverhaal
Het verhaal dat Susan leest (en wij als kijker te zien krijgen) kun je op verschillende manieren interpreteren. Op het eerste gezicht is het een rechttoe rechtaan-wraakverhaal. Er wordt de vrouw en dochter van boekpersonage Tony (ook gespeeld door Jake Gyllenhaal) iets verschrikkelijks aangedaan, en samen met de laconieke detective Bobby Andes (Michael Shannon) gaat hij achter de daders aan.

Symbool
Het is een heftig verhaal, maar het raakt Susan wel héél erg: ze wordt steeds emotioneler bij het lezen. Is deze traumatische gebeurtenis iets wat Edward en Susan ooit echt is overkomen? Of staat het kwijtraken van het gezin symbool voor de verbroken relatie tussen de ex-echtelieden, waarbij de dochter staat voor de abortus die Susan ooit pleegde? Is het verhaal dus Edwards manier om met het rauwe verdriet van hun break-up om te gaan? Dat multi-interpretabele maakt de film interessant.

Meesterlijk & origineel
Hoewel het pas Fords tweede film is, zitten er meesterlijk geregisseerde scènes in. De spanning tussen het gezin van Tony en diens belagers wordt tergend langzaam opgevoerd, tot je als kijker – tegen beter weten in – intens hoopt dat het goed afloopt. En origineel is het moment waar-
op Tony uitgeput hijgt, doorspekt met Susans zware ademhaling terwijl ze een hoofdstuk leest: een stilistisch mooi samenkomen van de ‘echte’ en fictieve wereld. Het maakt de film tot een meeslepende kijkervaring, waarin tussen de regels door rake dingen worden gezegd over de consequenties van keuzen die we maken.