TrosKompas

TVK1622_15_02.jpg

Our kind of traitor (2016)

De vakantie van een doorsnee stel komt in ‘Our kind of traitor’ volledig op zijn kop te staan. Door een simpele wederdienst komen ze klem te zitten tussen de Russische maffia en de Britse geheime dienst.

John le Carré is tot op zekere hoogte vergelijkbaar met Ian Fleming. Beide Britse schrijvers leggen zich toe op spionageverhalen en veel van hun boeken zijn verfilmd. Ian Fleming heeft zich natuurlijk onsterfelijk gemaakt als geestelijk vader van ’s werelds bekendste geheim agent: James Bond (nou ja, sterfelijk bleek Fleming wel, want hij overleed in 1964). Het verschil tussen de auteurs is dat Fleming zijn verhalen doorspekte met exotische locaties, bloedmooie vrouwen, stoere mannenmannen en actievolle momenten. Het enige exotische aan John le Carré is z’n achternaam (maar die is nep: hij heet eigenlijk David Cornwell). Zijn verhalen kenmerken zich door realisme. De personages van Le Carré – ook de geheim agenten – zijn gewone, herkenbare mensen. Zoals te zien was in de laatste twee Le Carré-verfilmingen ‘Tinker tailor soldier spy’ (2011) en ‘A most wanted man’ (2014).

Hoge pief
Die gewone mensen tref je ook aan in ‘Our kind of traitor’, in de vorm van het stel Perry en Gail (Ewan McGregor en Naomie Harris). Hun vakantie naar Marokko had een goedmaakweekend moeten worden, aangezien Perry vreemd is gegaan. Omdat het zulke herkenbare mensen zijn, leef je direct met ze mee, en kun je bij elke situatie waarin ze belandden jezelf de ‘Wat zou ik doen?’-vraag stellen. Moet je bijvoorbeeld Dima (Stellan Skarsgård), die jou tijdens de vakantie als gast heeft meegetroond naar extravagante, peperdure feesten, een simpele wederdienst weigeren? Het enige wat hij vraagt is om een USB-stick af te leveren bij de Britse politie. Perry en Gail doen het en komen al snel klem te zitten tussen de Russische maffia (Dima was daar een hoge pief, maar wil nu asiel aanvragen in Engeland) en Mi6,
de Britse geheime dienst. Bij de laatste krijgen ze te maken met Hector (Damian Lewis), die het stel wil inzetten als tussenpersoon in de onderhandelingen met Dima.

Netelig
Perry en Gail hebben steeds de keus om weg te lopen, maar door een knagend gevoel van onrecht en compassie blijven ze erbij betrokken. Als kijker ga je heel lang mee met hun keuzen. Pas op het laatst, als het echt gevaarlijk wordt, zouden wij zijn afgehaakt. Bijkomend voordeel is wel dat hoe neteliger de situatie wordt, hoe dichter Perry en Gail weer naar elkaar toe groeien.

Betoveren
De regisseur is Susanna White – een vrouw dus, en misschien komt het daardoor dat de meeste ‘full frontal nudity’ in de film van mannen komt. Bovendien voert ze een sterk vrouwelijk hoofdpersonage op. Gail heeft een betere baan dan Perry en laat zich niet zo makkelijk in de luren leggen als haar man. Bij hem is het vlees zwak, en hij laat zich graag betoveren door macht en rijkdom. Gail is daar te nuchter voor. Op cruciale momenten is zij degene die het heft in handen neemt. Mooi om te zien, net zoals de hele film het bekijken waard is. En wie wil weten hoe John le Carré er tegenwoordig uitziet: de 84-jarige schrijver heeft een cameo, als ’s werelds oudste museumsuppoost.