TrosKompas

missyou.jpg

Miss you already (2016)

Met een titel als ‘Miss you already’, en een verhaal over twee hartsvriendinnen van wieer één kanker krijgt, weet je al: dit wordt een tranentrekker. Maar gelukkig blijkt het een tranentrekker van het betere soort.

Miss you already’. Het is geen omfloerste titel die een ander soort film kan suggereren (genregenoten als ‘Beaches’ en ‘50/50’ hebben een titel die het zakdoekengehalte in het midden laat) maar KNAL: Ik mis je nu al. Want je gaat dood. Die openlijke bevestiging van de makers dat ze vol voor de tranen van de kijker gaan, is gewaagd. Er is nu eenmaal een dunne lijn tussen ontroerende film en drakerig drama. Gevoelsspagaat Sinds het moment dat de Amerikaanse Jess (Drew Barrymore) als kind naar Engeland verhuisde en naast Milly (Toni Collette) in de klas kwam te zitten, zijn de twee hartsvriendinnen. In de loop der jaren maken ze elkaars hoogte- en dieptepunten mee. Hoewel hun volwassen levens behoorlijk van elkaar verschillen zijn ze er altijd voor elkaar. Zeker als bij Milly borstkanker wordt ontdekt, staat Jess haar vriendin op alle mogelijke manieren bij. Maar Jess komt in een lastige gevoelsspagaat als in deze donkere tijd haar grootste wens uitkomt. Ze blijkt namelijk zwanger te zijn.
Hysterisch
Een vooroordeel en een haperend begin doen ‘Miss you already’ in eerste instantie geen goed. De regisseur is Catherine Hardwicke. Zij maakte de allereerste ‘Twilight’-film en leverde daarmee een blauwdruk af voor die hele reeks aan zoetsappige vampierromantiek. We waren dus niet helemaal zeker of Hardwicke de juiste toon kon aanslaan. En het begin van ‘Miss you already’ is niet sterk. Je ziet Jess en Milly samen opgroeien en alle hoogtepunten worden te hysterisch met elkaar gedeeld. ‘We hebben voor het eerst met een jongen gezoend, waaaaah!’ ‘We zijn voor het eerst dronken, woohooo!’. Het gekke-meiden-gehalte neemt hier tenenkrommende vormen aan.

Realisme
Gelukkig trekt het bij op het moment dat Toni Collette en Drew Barrymore de volwassen versies van Milly en Jess vertolken. Er komt een rust en realisme in de film doordat de twee actrices een natuurlijke chemie hebben. Je zit naar twee volwassen vriendinnen te kijken en hoe die met elkaar omgaan. Ze lopen de deur niet plat bij elkaar, want beiden leiden hun eigen leventje. Milly heeft een gezin en een drukke baan op een pr-bureau. Jess heeft een minder gejaagd leven en woont samen met haar vriend Jago (Paddy Considine) op een pittoreske woonboot. De enige stress die Jess heeft, is dat het maar niet lukt om in verwachting te raken. Eigenlijk zijn het tegenpolen, maar de actrices weten een diepgewortelde verstandhouding over te brengen waardoor je geen minuut twijfelt aan hun vriendschap. Milly wordt ziek, dus Jess staat op de stoep om met haar mee te gaan op doktersbezoek, naar de pruikenmaker, en naar het café om het verdriet weg te drinken.

Oprecht
Toni Collette heeft de rol waaruit je als actrice veel voldoening haalt. Ze doorloopt het hele spectrum aan emoties (verdriet, woede, vluchtgedrag en berusting) en krijgt daarnaast te maken met een dubbele borstamputatie, kaalheid en gewichtsverlies. Een huzarenstukje en Collette overtuigt op alle vlakken. Toch ligt onze sympathie bij Drew Barrymore. Zij heeft een meer dienende rol, maar juist door kleine gebaartjes en blikken weet ze ons te ont- roeren. Je ziet het stille verdriet in Jess’ ogen, terwijl ze zich groot wil houden voor haar doodzieke vriendin. Je voelt de tegenstrijdigheid, op het moment dat ze uiteindelijk wél zwanger is. Jess is dolblij, maar ze wil Milly niet belasten met haar geluk. De vanzelfsprekendheid waarmee Jess haar eigen leven in de koelkast zet om haar vriendin te helpen, is een van de oprechte momenten van de film waarbij je een brok in de keel krijgt. Gelukkig laat Jess niet helemaal over zich heen lopen. In niet mis te verstane bewoordingen wijst ze Milly terecht als die door haar ziekte een onuitstaanbaar kreng dreigt te worden. Collette heeft de moeilijke rol, maar Barrymore de menselijke rol.

Nuchterheid
Ons vooroordeel over regisseur Hardwicke moeten we ook al snel bijstellen. Ze mag dan wel ‘Twilight’ hebben gemaakt, maar daarvóór maakte zij het grimmige tienerdrama ‘Thirteen’ en de relaxte skatefilm ‘Lords of dogtown’. Hardwicke is dus niet alleen maar van de mierzoete romantiek en dat laat ze ook in ‘Miss you already’ zien. De regisseur injecteert de film met een bepaalde nuchterheid die erg goed werkt. Geen aanzwellende violen of lange shots van trillende onderlippen of ogen die zich langzaam vullen met tranen, maar juist een welgemeende vloek of een opgestoken middelvinger op momenten dat je het niet verwacht. Catherine Hardwicke stuurt de kijker dus zeker niet dwingend een tranendal in. Je voelt dat je zelf mag bepalen wanneer de waterlanders komen, en dat is fijn.