TrosKompas

carol.png

Carol (2015)

Je zou ‘Carol’ de vrouwelijke ‘Brokeback mountain’ kunnen noemen. Ook dit is een liefdesverhaal dat iedereen kan boeien, zonder dat het uitmaakt dat de hoofdpersonages van dezelfde sekse zijn.

In het New York van begin jaren vijftig werkt Therese Belivet (Rooney Mara) als verkoopster in een warenhuis. Zij weet niet goed wat ze met haar leven aan moet, tot de welgestelde Carol Aird (Cate Blanchett) de winkel binnenkomt, op zoek naar een kerstcadeau voor haar dochter. Er is een onmiskenbare klik tussen de twee vrouwen, maar de prijs van een relatie zou wel eens te hoog kunnen zijn.

Laten gebeuren
‘Carol’ waakt ervoor om in zwart-wit te schilderen. De personages zijn niet goed of slecht, maar zijn… mensen. Die nemen soms puur op intuïtie beslissingen, zonder dat er een bepaalde logica achter zit. Neem Therese. Ze is nog duidelijk zoekende in het leven. “Ik zeg overal ja op, want ik weet niet wat ik wil.” Dat blijkt uit het feit dat Therese zich zonder te veel protest laat zoenen door een vriend, terwijl ze een relatie heeft met een andere man. Voor die relatie heeft ze overigens ook niet bewust gekozen. Therese is er meer ingerold uit gemakzucht. En dan ontmoet ze Carol… Liefde op het eerste gezicht? Nee, maar Therese vindt die vrouw van de wereld wel interessant. En andersom is Carol gecharmeerd van de frisse, onbedorven verkoopster.

Blikken en blozen
En dan begint het aftasten. Nog niet letterlijk, maar met een lunch. En een bezoekje. En een autoritje. Er wordt niet eens veel gepraat. Maar er zijn natuurlijk wel de blikken. En even een hand op een schouder. Of iets te gretig het parfum ruiken in de nek van de ander. Cate Blanchett en Rooney Mara (laatstgenoemde won op het filmfestival van Cannes de prijs voor Beste Actrice) draaien meesterlijk om elkaar heen. Je gelooft ze totaal.

Per se niet naakt
Het enige moment waarop je je realiseert dat je naar een film kijkt, is wanneer ze voor het eerst vrijen. Er wordt opzichtig voor gezorgd dat Blanchett níet topless in beeld komt. Niet dat we per se zitten te wachten op de borsten van Blanchett, maar waar de film daarvoor zo natuurlijk en realistisch voelde, worden we er nu uitgehaald door de ‘geen naakt’-clausule, die de actrice duidelijk in haar contract heeft laten zetten.

Gloedvol betoog

Maar goed, we kunnen ons daar makkelijk overheen zetten in een film die verder zoveel goed doet; bijvoorbeeld door de mannen in het leven van de vrouwen niet als bullebakken af te schilderen. Al lijkt het verhaal een voorspelbare weg in te slaan als Harge Aird (Kyle Chandler), de bijna ex-man van Carol, een rechtszaak begint. Verteerd door verdriet en frustratie, probeert hij de solovoogdij over hun dochtertje op te eisen, wegens Carols ‘onzedelijke gedrag’. Maar een gloedvol en kippen-velopwekkend betoog van Carol (“Een rechtszaak zou afschuwelijk zijn. En wij zijn géén afschuwelijke mensen”) zorgt dat ‘Carol’ niet afglijdt naar een drakerig drama. Van begin tot het eind blijft dit een prachtig liefdesverhaal.