TrosKompas

la_isla_minima.jpg

La isla mínima (2014)

In thuisland Spanje was de duistere politiethriller 'La isla mínima' goed voor maar liefst tien Goya Awards. Het draait om twee agenten die in een afgelegen streek de verdwijning van een reeks jonge meisjes onderzoeken. De thriller 'La isla mínima' opent met een schitterende sequentie helikoptershots van het adembenemende landschap van Zuid-Spanje. Rivieren, beekjes en kanalen doorsnijden het ruige landschap van grasland en rietvelden. De setting is een dorpje waar de tijd heeft stilgestaan. Het is 1980 en de democratie is vijf jaar na de dood van dictator Franco voorzichtig bezig op te krabbelen, maar hier is nog niet iedereen daarvan overtuigd. De komst van twee agenten uit de grote stad geven aan dat hier een probleem is. Juan (Javier Gutiérrez) en Pedro (Raúl Arévalo) nemen hun intrek in een plaatselijk hotel en starten hun onderzoek naar aanleiding van de verdwijning van twee pubermeisjes; twee zusjes uit het gezin van Rodrigo en Rocío. De beide agenten zijn neergezet als tegenpolen. Dat lijkt een cliché, maar hier werkt het om de tegenstelling tussen het oude fascistische Spanje en de nieuwe liberale democratie te weerspiegelen. Juan is de gewelddadige martelexpert van weleer en Pedro is de jonge, kritische inspecteur, die deze zaak wil oplossen om zijn carrière op het spoor te krijgen. Zoals het een goede thriller betaamt duiken er al snel verschillende aanwijzingen op, zoals de verminkte lichamen van de zusjes, een halfverbrand fotonegatief van de meisjes in erotische posities en een koffer van een ander slachtoffer. Ook lopen er diverse verdachte types rond, onder wie vader Rodrigo, een louche persfotograaf (Manolo Solo), een grootindustrieel en loverboy Quini. Regisseur Alberto Rodríguez levert hier, na eerdere successen in Spanje, zijn zesde speelfilm af. 'La isla mínima' volgt de regels van het genre, inclusief een achtervolging, een suspect sfeertje, een shootout en enkele afleidingsmanoeuvres. Toch wordt de film boven het gemiddelde uitgetild, en dat komt mede door het prachtige camerawerk en het intelligente script. Voor de oppervlakkige kijker is dit een fijne policier, maar wie aandachtig oplet haalt er wat meer uit. Zo wordt nergens expliciet gezegd dat Juan ziek is, maar wie oplet ziet dat hij pillen slikt en bloed plast. Achteloos weggestopt tussen de actie, maar wel bepalend voor zijn handelen.