TrosKompas

foxcatcher.jpg

Foxcatcher (2014)

Vijf Oscarnominaties kreeg 'Foxcatcher', maar ondanks het knappe acteerwerk blijft het afstandelijk. De karakters worstelen met hun emotie, maar dat weet de kijker niet te raken. Regisseur Bennett Miller maakte eerder 'Moneyball' wat een sterkere film was, maar wel een beetje hetzelfde afstandelijke sfeertje had. Opvallend zijn vooral de donkere grijstinten en er wordt vaak van een afstand gefilmd. Dat zorgt weliswaar voor een forse dosis somberheid, maar verder weigert de film zijn karakters eerst sympathiek te maken alvorens ze in de afgrond te duwen. Natuurlijk, het verhaal over de talentvolle worstelaar (Channing Tatum) en zijn mecenas (een onherkenbare Steve Carell) is waargebeurd, maar iets meer vrijheid had de film krachtiger kunnen maken. Nu borrelen de jeugdtrauma's, het moedercomplex, het in de schaduw staan van je broer ook volop naar boven, maar doet het je toch minder.
Blijft wel staan dat de acteurs erg goed hun best doen. Grootste pluim gaat daarbij naar Channing Tatum die zelfs een typisch worstelloopje laat zien en voorzien is van een extra hoekige kaaklijn. Steve Carell is volslagen onherkenbaar als de oudere en schatrijke beschermheer John du Pont die via het worstelen uit de schaduw van zijn moeder probeert te ontsnappen. Helaas is zijn gedicht zo dichtgeplamuurd, dat Carell vooral uitdrukkingsloos moet acteren. Op momenten weet hij dat met zijn motoriek te compenseren, maar meestal is de kijker vooral aan het kijken of het nou echt Steve Carell is of toch iemand anders. 'Foxcatcher' is een prima film voor de liefhebbers van depridrama.