TrosKompas

f-diana.jpg

Diana (2013)

Het leven van Diana Spencer is sinds haar verloving met prins Charles tot aan haar dood in een Parijse tunnel constant in de media geweest. Toch hebben de makers van 'Diana' een romance ontdekt die grotendeels aan het publieke oog onttrokken was.

Door de massahysterie na haar overlijden in 1997 leek het wel of iedereen fan was van 'the people's princess'. Maar nu, jaren later, zit iedereen weer op zijn vertrouwde, oude zwart-wit standpunt: 'You love her, or you hate her'. Of men ziet Diana als een blonde, feestjes afstruinende bimbo, of ze is de halve heilige die zich inzette voor minder bedeelden in deze wereld. Dat weerspiegelt zich ook in het rapportcijfer dat de film 'Diana' op de gerenommeerde filmsite IMDB.com krijgt; het schommelt nu rond de 4,7. Waarschijnlijk hebben alle fans van Diana de film prompt een tien gegeven en kreeg hij van de haters pardoes een één. Waarschijnlijk zit het cijfer nu onder de vijf omdat net iets meer Engelsen het niet kunnen uitstaan dat de film door een Duitser is geregisseerd? Bij het cijfer 4,7 verwacht je een erg matige film, maar daar zijn wij het niet mee eens. Het is niet de beste film, maar drie sterren, oftewel een voldoende, is 'Diana' zeker waard.

Onmiddellijke klik
Net van haar man Charles af slijt Diana Spencer (Naomi Watts) in 1995 haar dagen grotendeels in eenzaamheid op Kensington palace. Dat verandert als ze tijdens een bezoek aan een ziekenhuis hartchirurg Hasnat Khan (Naveen Andrews) ontmoet. Er is onmiddellijk een klik en na een paar aarzelende afspraakjes komt het tot een geheime relatie. Ze bloeit helemaal op, maar door de constante jacht van de paparazzi op de nieuwe liefde van Di komt hun relatie onder druk te staan.

Oprechte liefde
Dodi Al Fayed, met wie Diana haar bekendste relatie had, komt aan het eind wel even in beeld, maar 'Diana' focust dus op de minst geruchtmakende affaire die ze had. De film probeert duidelijk te maken dat haar relatie met Brits-Pakistaanse hartchirurg Hasnat Khan, die van 1995 tot enkele maanden voor haar dood in 1997 duurde, Diana uit een flinke dip haalde. Ze zocht een doel, en door de oprechte liefde van én voor Khan (je zou kunnen zeggen dat deze hartchirurg haar gebroken hart weer heelde) vond ze de kracht om die te vinden, en werd Diana hét gezicht van de strijd tegen landmijnen in ontwikkelingsgebieden.

Hamburgers
Aan haar liefdadigheidswerk wordt ook aandacht besteed, maar 'Diana' gaat vooral de ontluikende liefde tussen haar en Khan. Het is natuurlijk ook een prachtig filmverhaal: een 'gewone' man krijgt een relatie met de meest beroemde vrouw ter wereld. Het is een soort 'Notting hill', maar dan zonder de humor. Hoewel er soms wel te lachen valt: Diana verstopt Hasnat onder een deken op de achterbank, en is ervan overtuigd dat de portiers bij de uitrit dit niet doorhebben. Die zwaaien vriendelijk naar haar en schatten droog in dat er zich zo'n 80 kilo aan Pakistaan in de auto bevindt. Het is mooi om te zien hoe de relatie ontluikt, met een eerste etentje bij haar thuis? Wat hij niet te vreten vindt, waardoor ze hamburgers van een snackbar laten bezorgen.

Prothese-neus
'Diana' is geen film die snel gemaakt is en puur voor de sensatie gaat. Anders zou een gerenommeerd, tweevoudig Oscargenomineerde actrice als Naomi Watts haar naam er niet aan verbinden. Ondanks een prothese-neus en typische Diana-pruiken lijkt de actrice niet erg op het titelpersonage. Maar langzaam wordt ze Diana, niet van buitenaf, maar van binnenuit: de maniertjes, de stem, de blikken. De actrice zei dat ze regelmatig het gevoel had door de geest van Diana gestuurd te worden. Dat klinkt wat zweverig, maar we begrijpen haar wel. Innerlijk is Watts helemaal in de huid gekropen van Diana, en dat straalt ze uit, waardoor het niet erg gelijkende uiterlijk helemaal niet meer belangrijk wordt.

Bunker
De regisseur is Oliver Hirschbiegel, die in 2004 hoge ogen gooide met 'Der Untergang', over Hitlers laatste dagen. Met een beetje fantasie kan je 'Der Untergang' met 'Diana' vergelijken. Ze gaan allebei over de laatste periode van iconen, die – al dan niet symbolisch – in een eigen bunker leefden. Dat leverde met 'Der Untergang' een prachtig drama op, maar 'Diana' kent wat opstartproblemen. Het begin is statisch, als een toneelstuk. Acteurs komen op en af om hun tekst te zeggen. Pas halverwege komt er wat meer jeu en losheid in de film en leef je met Diana mee, tot aan het onherroepelijke einde. Wat de film ons in ieder geval oplevert is een prachtige uitspraak die Hasnat aan Diana meegeeft: 'Somewhere between right and wrong, there is a garden. I'll meet you there'.