TrosKompas

warsawski.jpg

Monsters university (2013)

4
Een eng monster word je niet zomaar. Daar moet je voor naar school! ‘Monsters university’ laat op hilarische wijze zien hoe ‘Monsters Inc.’-helden Mike en Sulley het edele vak van bang maken leerden.

‘Monsters university’ wint niet de originaliteitsprijs: In voorganger ‘Monsters Inc.’ (2001) werd een compleet nieuwe wereld en daarbij behorende karakters gecreëerd, en daar wordt nu dankbaar op voortgeborduurd. Criticasters grijpen dit graag aan om Pixar onder vuur te nemen. De animatiestudio, die tot een paar jaar geleden geen kwaad kon doen, wordt tegenwoordig regelmatig verweten dat ze A: Gemakzuchtige vervolgen maken (‘Cars 2’) en B: Te Disney-achtige films (‘Brave’). De kritiek op ‘Monsters university’ valt in de eerste categorie. Maar daar zijn wij het niet mee eens. De driedimensionale personages (monstronages?) en de fabuleuze computeranimatie maken dit tot een volwaardige, zeer genietbare opvolger.

Buitenbeentjes
Mike Wazowski wordt toegelaten op de Monsters universiteit. Daar volgt hij het prestigieuze Scare-programma, waarbij studenten leren om kinderen de stuipen op het lijf te jagen. Hij krijgt het aan de stok met een andere student: James –Sulley- Sullivan. Diens relaxte, arrogante houding botst met de Pietje precies-mentaliteit van Mike. Een ruzie loopt zo hoog op, dat ze allebei uit het Scare-programma worden gegooid. Ze moeten nu gedwongen samenwerken: met een stel buitenbeentjes richten ze een studentenvereniging Oozma Kappa op, en doen mee met de jaarlijkse Scare Games. Als ze die winnen, mogen ze weer terug in het Scare-programma. Maar samenwerken is lastig tussen de tegenpolen…

Fenomenaal
Wat gelijk opvalt als je de twee ‘Monster’-films achter elkaar ziet, is hoe de animatie is verbeterd. Er zit twaalf jaar tussen ‘Inc.’ En ‘University’, maar in computerjaren is dat ongeveer een eeuw, zo snel ontwikkelt en verbetert die branche. ‘Monsters Inc.’ ziet er, zeker de achtergronden, plat en hoekig uit, en de karakters lijken soms in het beeld geplakt te zijn. De haren van Sulley’s vacht waren toen een mijlpaal… Maar ze slokten zoveel computergeheugen op dat hij het enige harige monster in een scène kon zijn. In ‘Monsters university’ buitelen de monsterlijke haarballen over elkaar heen, je zou er haast een allergische reactie van krijgen. De lichtinval is fenomenaal, evenals de achtergronden, schaduwpartijen, gezichtsuitdrukkingen en vloeiende bewegingen.

Sinister
De film wordt bevolkt door een stel heerlijke originele nieuwe monsters. Zoals die van de verschillende studentenverenigingen: variërend van goths, cheerleaders, sporters en buitenbeentjes. Het is net de mensenwereld… al hebben de studenten hier tentakels, vuurspuwende bekken en vijf paar ogen. De universiteit zelf is een soort Zweinstein uit ‘Harry Potter’, alleen dan voor monsters in plaats van tovenaars. Het is knap hoe Pixar de monsters, wat van nature toch enge wezens zijn, net niet te eng maakt, maar ook weer niet te kinderachtig. Het meest sinister is decaan Hardscrabble van het Scare-programma, met het onderlijf van een duizendpoot en het ijzig Britse stemgeluid van Helen Mirren.

Tandenknarsend
Aan de karakters die we al kennen wordt een leuke twist gegeven. Mike en Sulley zijn, in tegenstelling tot ‘Monsters Inc.’, zeker niét de beste vrienden. Mike is al wel de betweterige zenuwpees, maar Sulley is nog niet de goeiige lobbes. Integendeel, hij is arrogant, en denkt dat door zijn goede monstergenen (de Sullivans zijn een begrip op de universiteit) hij het Scare-programma wel op zijn sloffen zal halen. Tandenknarsend ziet Sulley hoe die groene erwt Mike door hard leren betere resultaten haalt. Blijft grappig dat deze ‘tieners’ (bij Mike is zijn pubertijd te herkennen aan een beugel, en Sulley heeft een weerbarstig kuifje) wederom worden ingesproken dor Billy Crystal en John Goodman… beiden zestigers. Ach, misschien is een tiener in monsterjaren wel een zestiger in mensenleeftijd, wie zal het zeggen. Ze kwijten zich in ieder geval weer prima van hun taak.

Liefde
‘Monsters university’ zit vol met kleine briljante grappen, die je nog net in je ooghoek waarneemt omdat ze op de achtergrond gebeuren. Een grote haarbal die een emmer verf over zich uitgiet en tegen een wit doek opspringt, en dat als kunstwerk verkoopt. Of de moeder van student, die in de auto rustig wacht op haar zoon… ondertussen zachtjes wiegend op snoeiharde death metal op de radio. Dat soort details geven de liefde aan die er in de film is gestoken. Je voelt gewoon dat het geen makkelijke herhalingsoefening is. Daarvoor is er teveel zorg besteed aan het verhaal, de karakters en de grappen. Dat straalt ‘Monsters university’ uit, en dat maakt het tot een succesnummer.