TrosKompas

kid_offline-still05_cc.jpg

Kid (2012)

3
In het drama 'Kid' toont filmmaakster Fien Troch een familie op het Vlaamse platteland. Vanuit het perspectief van de zevenjarige Kid is niet alles wat er op de boerderij gebeurt even helder te verklaren, maar duidelijk wordt in elk geval wel dat het gezin onder grote druk staat.

De zevenjarige Kid (Bent Simons) woont met zijn oudere broertje Billy (Maarten Meeusen) en hun moeder (Gabriela Carrizo) op een boerderij in de Vlaamse Kempen. Vader valt in geen velden of wegen te bekennen en is klaarblijkelijk lang geleden met de noorderzon vertrokken. Moeder is lamgeslagen achtergebleven en ziet geen kans het boerenwerk op te pakken. Langzaamaan verslonst de boel; een dode hond blijft op de mestvaalt liggen, schuldeisers melden zich aan de deur en na verloop van tijd worden zelfs de beesten weggehaald. De jongetjes zijn zich niet bewust van de ernst van moeders problemen en gedragen zich zoals jonge jongens doen: ze rennen door het bos, spelen op het erf, kijken tv en halen snoep in het plaatselijke winkeltje. Op een dag is Kid echter getuige van een gruwelijke gebeurtenis, die onvermijdelijk het einde van hun moeizame bestaan op de boerderij inluidt.

Niet vrolijk stemmend
Na 'Offline' was 'Kid' de tweede Belgische film die in 2013 in ons land werd uitgebracht. De Vlaamse filmmaakster Fien Troch maakte na haar filmopleiding enkele korte films en debuteerde in 2005 met haar goed ontvangen speelfilm 'Een ander zijn geluk'. In 2008 volgde 'Unspoken', waardoor 'Kid' haar derde lange film is. Naar eigen zeggen sluit ze hiermee een drieluik af van films die weliswaar niet inhoudelijk, maar wel thematisch met elkaar verbonden zijn. In alle drie de gevallen gaat het om kinderen; in haar eerste speelfilm werd een kind doodgereden, in 'Unspoken' verdwijnt een kind spoorloos van de aardbodem en in 'Kid' wordt het noodlot vanuit het kind zelf bekeken. Troch maakt geen vrolijk stemmende films; het tempo ligt laag, de camera beweegt amper, dialoog is er niet veel en zelfs emotie wordt nauwelijks getoond. De beelden doen al het werk, sec, zonder opsmuk. Als kijker word je geacht goed te kijken en zelf conclusies te trekken en de bijbehorende emoties te voelen. Wie hiertoe bereid is, ziet een intrigerend, maar verontrustend stuk cinema.