Nadat regisseur Steven Spielberg indruk maakte met de WO II-film ‘Saving private Ryan’, laat hij in ‘War horse’ de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog zien. Door de ogen van een paard.

In een nogal traag eerste halfuur wordt de hoofd­persoon van ‘War horse’ geïntroduceerd. Dat is niet de Britse jongen Albert, maar het renpaard Joey dat door hem wordt opgeleid tot ploegdier. Als de aan de drank verslaafde vader van Albert het dier moet afstaan vanwege financiële problemen, wordt Joey verkocht om in de loopgravenoorlog in Frankrijk te vechten. Vervolgens gaat het dier van hand tot hand en krijgt de kijker telkens een miniportretje van de tijdelijke eigenaar voorgeschoteld. Zoals van een Britse officier, een Duitse paardenliefhebber die Joey een loodzwaar kanon laat trekken en een naïef Frans meisje op het platteland.

Visueel fraai
‘War Horse’ kreeg twee Golden Globe-nominaties en excelleert op visueel vlak. De landelijke ver­gezichten, de gruwelijke beelden van het strijdperk, de duistere scène van Joey verstrikt in prikkeldraad: het zijn allemaal plaatjes die zo ingelijst aan de museummuur kunnen. Het verhaal – gebaseerd op een kinderboek – is minder sterk. Belangrijkste minpunt is dat het fragmentarisch is, omdat het paard steeds nieuwe mensen ontmoet. Bovendien zijn niet alle ontmoetingen geslaagd. De scènes waarin een Frans meisje twee paarden op haar kamer (met de trap naar boven op de eerste verdieping!) verstopt, zijn ronduit ongeloofwaardig. Kortom, Spielberg vergaloppeert zich een beetje aan ‘War horse’, maar maakt dat
met visuele flair en flinke doses emotie toch goed.