The girl with the dragon tattoo: Millennium trilogy - Part 1
The girl with the dragon tattoo: Millennium trilogy - Part 1 (2012)
‘The girl with the dragon tattoo: Millennium trilogy - Part 1’ is een goede film. Toch is deze Amerikaanse remake van het Zweedse ‘Millennium: Mannen die vrouwen haten’ volstrekt overbodig. Had regisseur David Fincher geen compleet nieuwe film kunnen maken, in plaats van een gladdere versie van het origineel?
Er zijn drie goede redenen te bedenken om van een film een remake te maken.
1. Het origineel is een oude film die in de vergetelheid is geraakt (zoals ‘Scarface’ uit 1932 en 1983).
2. Het is een matige film, maar het verhaal heeft wel potentie (zoals ‘La totale’ uit 1991, die in 1994 werd herschapen tot ‘True lies’).
3. Er is technisch zoveel meer mogelijk dat de film visueel sterk verbeterd kan worden (zoals ‘The war of the worlds’ uit 1953 en 2005).
Amerikanen kennen nog een vierde optie: het is een film in een andere taal. En dan maakt het ineens niet meer uit dat de film er prima uitziet, van recente datum is en een goed verhaal heeft. Want dat geldt allemaal voor ‘Millennium’ uit 2009. De remake bestaat dus puur en alleen omdat de meeste Amerikanen geen ondertitels willen lezen.
Vier sterren
Daarmee is ‘The girl with the dragon tattoo’ een overbodige, maar zeker geen slechte film. Hij krijgt niet voor niets vier sterren. Het verhaal – nog steeds gebaseerd op de boeken van Stieg Larsson – blijft onverminderd intrigerend. Voor het handvol mensen dat het boek niet heeft gelezen of de films niet heeft gezien: journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) krijgt de opdracht om de zaak te onderzoeken van Harriet Vanger, die veertig jaar geleden spoorloos is verdwenen. Hij krijgt bij zijn werk hulp van de onaan-gepaste computerexpert Lisbeth Salander (Rooney Mara). Samen stuiten ze op zeer onaangename dingen.
Flair van Fincher
Regisseur David Fincher (‘Se7en’, ‘The social network’) vertelt het verhaal met flair en weet iets meer lijn te krijgen in het relaas vol zijsprongen naar de privébelevenissen van de hoofdpersonen. Hij slaat stukjes over, zoals het feit dat Mikael Blomkvist en zijn opdrachtgever Henrik Vanger elkaar kennen. Hij verandert wat, zoals het eind dat anders en een stuk korter is. Hij laat de dochter van Blomkvist ineens een gouden tip geven voor de oplossing van het raadsel van de geheimzinnige namen en telefoonnummers in de agenda van de verdwenen Harriet Vanger. Die tip kwam in het boek en de eerste film nog van Lisbeth. Lisbeth Salander eet nu ineens noodles, in plaats van Billys Pan Pizza, zoals in het boek en de film. Het zijn kleine veranderingen, maar ze zorgen er wel voor dat Finchers versie verhaaltechnisch beter is.
Onvoldoende naargeestig
Tot zover het goede nieuws. Er valt ook genoeg af te dingen op de remake. Fincher heeft zijn versie niet het gruizige, naargeestige sfeertje kunnen geven dat het origineel kenmerkte. Zo is het huisje waar Blomkvist verblijft op het eiland Hedeby, ondanks de bijtende kou best comfortabel, terwijl het in het origineel echt een krot was. Ook de confrontatie van Lisbeth Salander met haar voogd Bjurman (Nederlander Yorick van Wageningen) mist intensiteit. Het is nog steeds gruwelijk om te zien hoe hij haar eerst seksueel misbruikt en hoe zij hem vervolgens dubbel en dwars terugpakt, maar het haalt het niet bij de memorabele scènes in het origineel.
Inconsequent met accent
David Fincher heeft geprobeerd het Zweedse karakter te behouden. Dat is gelukt door op veel Zweedse locaties te filmen. Minder geslaagd zijn de accenten. De een heeft wel een paar weken bij de stemcoach gezeten, de ander niet. Robin Wright, die Millennium-hoofdredactrice Erika Berger speelt, klinkt bijvoorbeeld echt Zweeds (voor zover wij dat kunnen beoordelen). Maar Daniel Craig spreekt net zo Brits als altijd. Nu spreekt de een dus Engels met een Scandinavische tongval en de ander niet. Dat is volstrekt onlogisch en het leidt af.
Mikael Bond
Ondanks zijn accentmisser speelt Daniel Craig (die naar verluidt zeer binnenkort een contract tekent voor nog vijf Bondfilms) prima. Eerst was er sprake van dat George Clooney de rol van Mikael Blomkvist zou krijgen. Hoe hij het ervan af zou hebben gebracht blijft de vraag, maar je zou zeggen dat hij een wat te glad en aantrekkelijk uiterlijk heeft voor de rol.
Groot gemis: Noomi
Het belangrijkste minpunt van de film is het ontbreken van Noomi Rapace, die in de Zweedse versie Lisbeth Salander speelde. Rooney Mara is ook goed, als de getroebleerde gothic hacker, maar alleen als je Noomi niet gezien hebt in dezelfde rol. Noomi Rapace beheerste de complete film en de delen die daarna kwamen. Het belangrijkste wat deze film mist, is dus Noomi maar zij wilde Lisbeth Salander niet opnieuw spelen omdat ze andere films wilde maken. Daarom is ‘The girl with the dragon tattoo’ een aanrader voor mensen die de eerste film niet hebben gezien en een matige herhalingsoefening voor de rest.
Er zijn drie goede redenen te bedenken om van een film een remake te maken.
1. Het origineel is een oude film die in de vergetelheid is geraakt (zoals ‘Scarface’ uit 1932 en 1983).
2. Het is een matige film, maar het verhaal heeft wel potentie (zoals ‘La totale’ uit 1991, die in 1994 werd herschapen tot ‘True lies’).
3. Er is technisch zoveel meer mogelijk dat de film visueel sterk verbeterd kan worden (zoals ‘The war of the worlds’ uit 1953 en 2005).
Amerikanen kennen nog een vierde optie: het is een film in een andere taal. En dan maakt het ineens niet meer uit dat de film er prima uitziet, van recente datum is en een goed verhaal heeft. Want dat geldt allemaal voor ‘Millennium’ uit 2009. De remake bestaat dus puur en alleen omdat de meeste Amerikanen geen ondertitels willen lezen.
Vier sterren
Daarmee is ‘The girl with the dragon tattoo’ een overbodige, maar zeker geen slechte film. Hij krijgt niet voor niets vier sterren. Het verhaal – nog steeds gebaseerd op de boeken van Stieg Larsson – blijft onverminderd intrigerend. Voor het handvol mensen dat het boek niet heeft gelezen of de films niet heeft gezien: journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) krijgt de opdracht om de zaak te onderzoeken van Harriet Vanger, die veertig jaar geleden spoorloos is verdwenen. Hij krijgt bij zijn werk hulp van de onaan-gepaste computerexpert Lisbeth Salander (Rooney Mara). Samen stuiten ze op zeer onaangename dingen.
Flair van Fincher
Regisseur David Fincher (‘Se7en’, ‘The social network’) vertelt het verhaal met flair en weet iets meer lijn te krijgen in het relaas vol zijsprongen naar de privébelevenissen van de hoofdpersonen. Hij slaat stukjes over, zoals het feit dat Mikael Blomkvist en zijn opdrachtgever Henrik Vanger elkaar kennen. Hij verandert wat, zoals het eind dat anders en een stuk korter is. Hij laat de dochter van Blomkvist ineens een gouden tip geven voor de oplossing van het raadsel van de geheimzinnige namen en telefoonnummers in de agenda van de verdwenen Harriet Vanger. Die tip kwam in het boek en de eerste film nog van Lisbeth. Lisbeth Salander eet nu ineens noodles, in plaats van Billys Pan Pizza, zoals in het boek en de film. Het zijn kleine veranderingen, maar ze zorgen er wel voor dat Finchers versie verhaaltechnisch beter is.
Onvoldoende naargeestig
Tot zover het goede nieuws. Er valt ook genoeg af te dingen op de remake. Fincher heeft zijn versie niet het gruizige, naargeestige sfeertje kunnen geven dat het origineel kenmerkte. Zo is het huisje waar Blomkvist verblijft op het eiland Hedeby, ondanks de bijtende kou best comfortabel, terwijl het in het origineel echt een krot was. Ook de confrontatie van Lisbeth Salander met haar voogd Bjurman (Nederlander Yorick van Wageningen) mist intensiteit. Het is nog steeds gruwelijk om te zien hoe hij haar eerst seksueel misbruikt en hoe zij hem vervolgens dubbel en dwars terugpakt, maar het haalt het niet bij de memorabele scènes in het origineel.
Inconsequent met accent
David Fincher heeft geprobeerd het Zweedse karakter te behouden. Dat is gelukt door op veel Zweedse locaties te filmen. Minder geslaagd zijn de accenten. De een heeft wel een paar weken bij de stemcoach gezeten, de ander niet. Robin Wright, die Millennium-hoofdredactrice Erika Berger speelt, klinkt bijvoorbeeld echt Zweeds (voor zover wij dat kunnen beoordelen). Maar Daniel Craig spreekt net zo Brits als altijd. Nu spreekt de een dus Engels met een Scandinavische tongval en de ander niet. Dat is volstrekt onlogisch en het leidt af.
Mikael Bond
Ondanks zijn accentmisser speelt Daniel Craig (die naar verluidt zeer binnenkort een contract tekent voor nog vijf Bondfilms) prima. Eerst was er sprake van dat George Clooney de rol van Mikael Blomkvist zou krijgen. Hoe hij het ervan af zou hebben gebracht blijft de vraag, maar je zou zeggen dat hij een wat te glad en aantrekkelijk uiterlijk heeft voor de rol.
Groot gemis: Noomi
Het belangrijkste minpunt van de film is het ontbreken van Noomi Rapace, die in de Zweedse versie Lisbeth Salander speelde. Rooney Mara is ook goed, als de getroebleerde gothic hacker, maar alleen als je Noomi niet gezien hebt in dezelfde rol. Noomi Rapace beheerste de complete film en de delen die daarna kwamen. Het belangrijkste wat deze film mist, is dus Noomi maar zij wilde Lisbeth Salander niet opnieuw spelen omdat ze andere films wilde maken. Daarom is ‘The girl with the dragon tattoo’ een aanrader voor mensen die de eerste film niet hebben gezien en een matige herhalingsoefening voor de rest.
