Safe house
Safe house (2012)

Matt Weston (Ryan Reynolds) beheert in Zuid-Afrika een onderduikadres voor de CIA. Zijn wens voor een beetje actie wordt vervuld als de beruchte overloper Tobin Frost (Denzel Washington) bij hem wordt ondergebracht. Kort daarop wordt het huis belegerd door huurmoordenaars die willen voorkomen dat Frost gaat praten.
Tobin Frost (Denzel Washington) was eens een gevierd CIA-agent, tot hij tien jaar geleden de carrièreswitch maakte naar landverrader en staatsgeheimen ging verkopen aan de hoogstbiedende terrorist of dictator. Al die tijd is het hem gelukt uit handen van de overheid te blijven, tot Frost zichzelf aangeeft bij het Amerikaanse consulaat in Zuid-Afrika. Hierop wordt hij ondergebracht bij een lokaal ‘safe house’, oftewel onderduikadres. De beheerder daarvan is Matt Weston (Ryan Reynolds), die na twaalf maanden geen gasten te hebben ontvangen, wel toe is aan een verzetje. Maar Weston krijgt meer dan hij had verwacht als het huis doelwit wordt van huurmoordenaars, die Frost koste wat het kost willen uitschakelen. Weston weet met Frost op het nippertje te ontsnappen. Met de hete adem van de meedogenloze achtervolgers in hun nek, moet Weston uitvinden wie het op Frost gemunt heeft en waarom.
Scandinavische filmkunst
Scandinavische filmmakers maken momenteel goede sier. De Deen Nicolas Winding Refn en de Zweed Tomas Alfredson maakten de afgelopen maanden hun internationale debuut en dat waren uitstekende films. Refn maakte misdaadthriller ‘Drive’ en Alfredson spionagefilm ‘Tinker tailor soldier spy’. De films verschillen qua inhoud en uiterlijk als dag en nacht, maar toch is er iets dat ze bindt: als kijker word je constant op het verkeerde been gezet door onverwachte wendingen. Je kunt niet voorspellen wat er gaat gebeuren en dat maakt het spannend om naar deze films te kijken. Aan dit rijtje kan nu Daniel Espinosa worden toegevoegd. In thuisland Zweden (en in de Europese filmhuizen) gooide hij in 2010 hoge ogen met de prima thriller ‘Snabba cash’. Espinosa maakt nu zijn Hollywood-debuut met ‘Safe house’. Is de Scandinavische magie ook hier aanwezig? Absoluut, al wordt hij wat gehinderd door het script. Uitstekende cast
Maar laten we beginnen met het vele goede dat de film biedt. ‘Safe house’ heeft een uitstekende cast, met de altijd goede Denzel Washington bovenaan. Hij weet Tobin Frost iets mee te geven waardoor je hem niet gelijk wegzet als een gevaarlijke, egoïstische gek. De blik in zijn ogen verraadt dat er iets moet zijn gebeurd waardoor hij hoogverraad als het enige middel zag om de CIA betaald te zetten.
Gevaarlijk land
De setting is het broeierige Zuid-Afrika, waarbij dankbaar gebruik wordt gemaakt van de vele tegenstellingen in het land. Het ene moment zit je nog in de sloppenwijken van Langa en de volgende scène speelt zich af bij het hypermoderne Groenpuntstadion in Kaapstad (grappig genoeg wordt er net een wedstrijd gespeeld door Ajax Cape Town, de Zuid-Afrikaanse tak van de Amsterdamse voetbalclub). Het is een bruisend land, maar je voelt dat het ook gevaarlijk kan zijn. Dit draagt bij aan de onderhuidse dreiging die je de hele film door ervaart.
Voortdurende dreiging
Hier zijn de Scandinaviërs goed in: het constant genereren van spanning en dreiging, ook al gebeurt er niks. Regisseur Espinosa doet dit door regelmatig langs muren, deuren of door ramen te filmen. Hierdoor lijkt het of degenen die worden gefilmd, in de gaten worden gehouden door een andere – kwaadwillende – partij. Ook bijzonder is hoe Espinosa het geweld steeds weer rauw op ons dak laat komen. Als kijker schrik je van de geweldserupties en het maakt niet uit of je ze van verre aan ziet komen (je weet dat de belegering van het onderduikadres zijn slachtoffers zal eisen) of dat ze uit de lucht komen vallen (een auto die plotseling wordt geramd door een andere wagen, een man die uit het niets slachtoffer wordt van een sluipschutter). ‘Safe house’ verheerlijkt het dodelijke geweld niet; het is hard, heftig en onverwacht. Hierdoor stijgt het paranoialevel tot grote hoogten: Wie kun je vertrouwen? Waar ben je veilig?
Te veel achtervolging
Daniel Espinoza weet het lange tijd in goede banen te leiden, maar wordt uiteindelijk genekt door een makke in het script. Vanaf het moment dat Frost en Weston het onderduikadres in allerijl moeten verlaten, verandert ‘Safe house’ namelijk in een lange achtervolging. Het duo hopt van auto naar auto, terwijl de bad guys ze vlak op de hielen zitten en een regen aan kogels op ze afvuurt. Op een gegeven moment gaat deze herhalende factor de kijker opvallen… en helaas ietwat vervelen. Want hoe vaak kan een mens ternauwernood aan de dood ontsnappen? Dat is jammer, maar het is een groot compliment aan de regisseur dat hij een weinig vernieuwend verhaal toch zo lang fris en interessant kan houden.
Scandinavische filmmakers maken momenteel goede sier. De Deen Nicolas Winding Refn en de Zweed Tomas Alfredson maakten de afgelopen maanden hun internationale debuut en dat waren uitstekende films. Refn maakte misdaadthriller ‘Drive’ en Alfredson spionagefilm ‘Tinker tailor soldier spy’. De films verschillen qua inhoud en uiterlijk als dag en nacht, maar toch is er iets dat ze bindt: als kijker word je constant op het verkeerde been gezet door onverwachte wendingen. Je kunt niet voorspellen wat er gaat gebeuren en dat maakt het spannend om naar deze films te kijken. Aan dit rijtje kan nu Daniel Espinosa worden toegevoegd. In thuisland Zweden (en in de Europese filmhuizen) gooide hij in 2010 hoge ogen met de prima thriller ‘Snabba cash’. Espinosa maakt nu zijn Hollywood-debuut met ‘Safe house’. Is de Scandinavische magie ook hier aanwezig? Absoluut, al wordt hij wat gehinderd door het script. Uitstekende cast
Maar laten we beginnen met het vele goede dat de film biedt. ‘Safe house’ heeft een uitstekende cast, met de altijd goede Denzel Washington bovenaan. Hij weet Tobin Frost iets mee te geven waardoor je hem niet gelijk wegzet als een gevaarlijke, egoïstische gek. De blik in zijn ogen verraadt dat er iets moet zijn gebeurd waardoor hij hoogverraad als het enige middel zag om de CIA betaald te zetten.
Gevaarlijk land
De setting is het broeierige Zuid-Afrika, waarbij dankbaar gebruik wordt gemaakt van de vele tegenstellingen in het land. Het ene moment zit je nog in de sloppenwijken van Langa en de volgende scène speelt zich af bij het hypermoderne Groenpuntstadion in Kaapstad (grappig genoeg wordt er net een wedstrijd gespeeld door Ajax Cape Town, de Zuid-Afrikaanse tak van de Amsterdamse voetbalclub). Het is een bruisend land, maar je voelt dat het ook gevaarlijk kan zijn. Dit draagt bij aan de onderhuidse dreiging die je de hele film door ervaart.
Voortdurende dreiging
Hier zijn de Scandinaviërs goed in: het constant genereren van spanning en dreiging, ook al gebeurt er niks. Regisseur Espinosa doet dit door regelmatig langs muren, deuren of door ramen te filmen. Hierdoor lijkt het of degenen die worden gefilmd, in de gaten worden gehouden door een andere – kwaadwillende – partij. Ook bijzonder is hoe Espinosa het geweld steeds weer rauw op ons dak laat komen. Als kijker schrik je van de geweldserupties en het maakt niet uit of je ze van verre aan ziet komen (je weet dat de belegering van het onderduikadres zijn slachtoffers zal eisen) of dat ze uit de lucht komen vallen (een auto die plotseling wordt geramd door een andere wagen, een man die uit het niets slachtoffer wordt van een sluipschutter). ‘Safe house’ verheerlijkt het dodelijke geweld niet; het is hard, heftig en onverwacht. Hierdoor stijgt het paranoialevel tot grote hoogten: Wie kun je vertrouwen? Waar ben je veilig?
Te veel achtervolging
Daniel Espinoza weet het lange tijd in goede banen te leiden, maar wordt uiteindelijk genekt door een makke in het script. Vanaf het moment dat Frost en Weston het onderduikadres in allerijl moeten verlaten, verandert ‘Safe house’ namelijk in een lange achtervolging. Het duo hopt van auto naar auto, terwijl de bad guys ze vlak op de hielen zitten en een regen aan kogels op ze afvuurt. Op een gegeven moment gaat deze herhalende factor de kijker opvallen… en helaas ietwat vervelen. Want hoe vaak kan een mens ternauwernood aan de dood ontsnappen? Dat is jammer, maar het is een groot compliment aan de regisseur dat hij een weinig vernieuwend verhaal toch zo lang fris en interessant kan houden.











