‘Hugo’ is een ode aan de film van regisseur Martin Scorsese, die erom bekend staat oude, vergeten
films te beschermen. De regisseur ging in zijn jeugd vaak naar de film met zijn pa en keek als astmatisch jongetje vanuit een appartement in Little Italy, New York uit over de stad. Precies zoals weeskind Hugo nu in Scorsese’s film het Parijse treinstation Montparnasse overziet. Hij zwerft door geheime doorgangen en werktunnels om alle klokken op tijd te laten lopen, rooft zijn dagelijkse croissantje bij de bakker en probeert bij een speelgoedmaker spullen te stelen. Die heeft hij nodig om een soort robot te repareren. De speelgoed-maker blijkt George Méliès (die in zijn nadagen echt dit beroep had), een van de grote filmmakers uit de begintijd van het medium.

Volwassen familiefilm
Kinderen zullen ondanks de soms lange dialogen en het ontbreken van een grote spanningsboog genieten van de Dickensiaanse beelden en de achtervolgingen door het station. Filmliefhebbers komen beter aan hun trekken. ‘Hugo’ zit van voor naar achter vol verwijzingen naar klassieke films, zoals komiek Harold Lloyd die aan de wijzer van een klok hangt en de beroemde ‘Trein die een station binnenkomt’ van de gebroeders Lumière. Maar de meeste aandacht gaat uit naar George Méliès, die als oud-goochelaar zijn films volstopte met speciale effecten. Scorsese gebruikt ze in ‘Hugo’ ook volop, van het prachtige openingsshot van ver boven Parijs tot de prachtige 3D-beelden. ‘Hugo’ is een dromerige, mooie film, voor liefhebbers van de geschiedenis van het medium.