In de Nederlandse film ‘170 Hz’ staat een liefde tussen twee tieners centraal. Het bijzondere is in dit geval dat beide jongeren doof zijn en communiceren in gebarentaal. Het drama is er echter niet minder aangrijpend door. De zestienjarige Evy (Gaite Jansen) is weliswaar doof, maar ze weet zich met gebarentaal uitstekend te redden. Haar eveneens dove vriend Nick (Michael Muller) is een paar jaar ouder en behoorlijk opstandig van aard. Nick heeft een slechte relatie met zijn rijke ouders en hij aarzelt niet om op een onbewaakt moment in de luxe cabriolet van zijn vader te urineren. Ook tijdens een etentje bij Evy’s ouders weet Nick zichzelf niet onder controle te houden en er ontstaat een conflict. Evy’s vader waarschuwt haar niet met die lastige jongen om te gaan, maar die raad is uiteraard niet aan dit pubermeisje besteed. Na een aanvaring met haar vader besluit Evy dat het genoeg is geweest en ze loopt van huis weg. Samen met Nick neemt ze haar intrek in een leegstaand wrak van een onderzeeboot. Wat een romantisch begin van een grote liefde had moeten zijn, ontwikkelt zich echter op onontkoombare wijze richting een uitbarsting. Publieksprijs
Regisseur Joost van Ginkel, die enkele jaren geleden voor zijn korte film ‘Zand’ internationaal in de prijzen viel, schoot ook met ‘170 Hz’ in de roos. Op het Nederlands Film Festival won zijn speelfilmdebuut afgelopen september de Publieksprijs. Het Gouden Kalf voor Beste Actrice werd bij die gelegenheid maar net voor de neus van de veelbelovende Gaite Jansen weggekaapt door, wie anders, Carice van Houten. Gaite heeft de gebarentaal zó goed onder de knie – in de ogen van een leek, dat wel – dat het bijna vreemd aandoet haar wél te horen praten in de serie ‘In therapie’ of de films ‘Sonny Boy’ en ‘Lotus’. Voor haar tegenspeler Michael Muller is het zijn filmdebuut, en ook al levert hij een prima prestatie, hij haalt niet het hoge niveau van Gaite. Het voor een film problematische gegeven van doofheid wordt opgelost door de gebarentaal te ondertitelen en het sound design een buitengewoon grote rol te geven. Dit blijkt samen met het acteerwerk voldoende om de onheilspellende sfeer van de film goed vorm te geven.