Troskompas

Jill was een sterk hondje, nooit een sikkepitje ziek. Ze was zes weken toen ik haar voor het eerst ontmoette. Hoewel, van een ontmoeting was niet echt sprake, Jill zag mij namelijk in het geheel niet staan. Ze leefde in haar eigen wereld, onafhankelijk, niemand nodig. ’s Nachts sliep ze zelfs niet bij haar broers en zusjes, maar in haar uppie in een rekje voor hondenvoerzakjes. Bij ons thuis gekomen veroverde ze onmiddellijk het hart van Raisa, onze eerste whippet. Samen speelden ze haasje over op onze meubels, samen gingen ze op hazenjacht, opspringend als hertjes, ware atleten, nooit pijn erkennend.

Onder de dekens
Thuis lagen ze te slapen, overdag in de lekkerste stoel, ’s nachts onder
onze dekens. Dat is een zwaarbewaakt geheim onder eigenaren van whippets: die liggen niet alleen op bed, maar ook nog eens onder de dekens. Vrijwel alle whippets
doen dat. Ze draaien en keren moeiteloos mee als de mensen draaien. Of andersom, dat weet ik nog steeds niet helemaal zeker. Ik denk toch dat laatste, want whippets maken van iedere onafhankelijke geest een dienaar, hún dienaar uiteraard. Met die zachte blik in hun ogen bespelen ze je ongemerkt. Ze eisen niets, maar nemen alles
van je, zo vanzelfsprekend en zo vol vertrouwen dat je dat vertrouwen nooit zou kunnen, laat staan zou willen, beschamen. Whippets zijn de liefste en de zachtste en tegelijk de stoerste en sterkste hondjes die ik ken. Dag Jill. Het is gedaan.
En het is goed zo. Dank je wel dat ik je mocht leren kennen.